ΕΑΝ   ΘΕΛΕΤΕ

ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ

ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΕΣ ΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ

 

Στεφάνου διακόνου τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, εἰς τόν Βίον καί μαρτύριον τοῦ παμμάκαρος καί ὁσίου μάρτυρος Στεφάνου τοῦ Νέου, μαρτυρήσαντος ἐπί τοῦ ἀσεβοῦς Εἰκονοκαύστου βασιλέως Κωνσταντίνου τοῦ καί Κοπρωνύμου

(σελίδες 1069 – 1186 )



Νέος Παράδεισος : Ήτοι λόγοι διάφοροι και βίοι αγίων / εκ του Μεταφραστού Συμεώνος, εις την κοινήν ημετέραν διάλεκτον μεταγλωττισθέντες μεν παρά Αγαπίου μοναχού του Κρητός. – ΤΩ ΑΥΤΩ ΜΗΝΙ ΚΗ΄ Τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν καί Ὁμολογητοῦ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΤΟΥ ΝΕΟΥ

(σελίδες 198 – 215 )

 

 

Ο Όσιος Στέφανος ο Ομολογητής, ο Νέος

Прмч. Стефан.
. Фреска 1547 г.
Афон (Дионисиат).
Тзортзи (Зорзис) Фука
Άγιος Στέφανος ο Ομολογητής, ο Νέος
Τοιχογραφία (Fresco) τού έτους 1547 μ.Χ.
στην Ιερά Μονή Διονυσίου. Άγιον Όρος
έργο τού Τζώρτζη (Ζώρζη) Φουκά

 

Πληγεὶς νέε Στέφανε τὴν κάραν ξύλῳ,
Εὗρες πρεπόντως οὐχὶ γηράσκον στέφος.
Εἰκάδι ὀγδοάτῃ Στεφάνου Νέου κράτα θραῦσαν.

Βιογραφία

Ο Όσιος Στέφανος γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και οι ευσεβείς γονείς του Ιωάννης και Άννα τον ανέθρεψαν κατά τον καλύτερο χριστιανικό τρόπο. Όταν μεγάλωσε, μορφώθηκε αρκετά και αργότερα αναδείχθηκε ηγούμενος στο περίφημο όρος του Αγίου Αυξεντίου.

Прп. Стефан.
Мозаика Начало XI в.
Греция (Хосиос Лукас).
Άγιος Στέφανος ο Ομολογητής, ο Νέος
Μωσαϊκό στίς αρχές τού 11ου αιώνα μ.Χ.
στήν Ιερά Μονή Οσίου Λουκά στό Στείρι Βοιωτίας

 

Святой Преподобномученик и Исповедник Стефан Новый. Мозаика монастыря Неа Мони на острове Хиос, Греция. 1049 - 1056 годы.

преподобномученик и исповедник стефан новый,
Мозаика Начало 1049-1056 r
хиос, монастырь неа мони
Άγιος Στέφανος ο Ομολογητής, ο Νέος
Μωσαϊκό μεταξύ τών ετών 1049 – 1056 μ.Χ.
στήν Νέα Μονή τής Χίου

 

 

 

 

Прпп. Ефрем и Стефан.Фреска. Сербия.Άγιοι Εφραίμ καί Στέφανος ο ΟμολογητήςΤοιχογραφία στήν Σερβία

 

Прп. Стефан Новый.
Фреска. Около 1350 года.
Церковь Христа Пантократора. Дечани. Сербия (Косово).
Ο Άγιος Στέφανος ο Ομολογητής, ο Νέος
Τοιχογραφία (Fresco) τού έτους περίπου 1350 μ.Χ.
στον Ιερό Ναό τού Χριστού Παντοκράτορος
τής Ϊεράς Μονής Βισόκι Ντέτσανι. Κοσσυφοπέδιο. Σερβία

 

 

 

Преподобные Стефан Новый и Феодор Студит
Фреска Около 1318 г.церкви Благовещения.
Грачаница. Косово. Сербия.
Οι Άγιοι Στέφανος ο Ομολογητής καί Θεόδωρος ο Στουδίτης
Τοιχογραφία (Fresco) τού έτους περίπου 1318 μ.Χ.
στον Ιερό Ναό τού Ευαγγελισμού τηή Θεοτόκου
τής Ιεράς Μονής Γκρατσάνιτσα. Κοσσυφοπέδιο. Σερβία.

 

Савва Освященный, прп. и Стефан Новый, прмч. ;
Балканы. Сербия. Печ; XIV в.; местонахождение: Сербия. Косово. Печская Патриархия. Церковь св. Димитрия. Неф
Οι Άγιοι Σάββας ο Ηγιασμένος καί Στέφανος ο Ομολογητής
Τοιχογραφία (Frseco) τού 14ου αιώνα μ.Χ.
στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου
τής Πατριαρχικής Ιεράς Μονής Πεκίου (Πέτς)
Κοσσυφοπέδιο. Σερβία

Όταν ξέσπασε ο πόλεμος εναντίον των αγίων εικόνων, όχι μόνο δε συμμορφώθηκε με τις αυτοκρατορικές διαταγές, αλλά και χαρακτήρισε αιρετικούς τους εικονομάχους βασιλείς. Καταγγέλθηκε στον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο τον Κοπρώνυμο, ο όποιος ήλπιζε με την προσωπική του επιβολή, όταν τον έφερνε μπροστά του, να δαμάσει το φρόνημα του Στεφάνου. Συνέβη όμως το αντίθετο. Ο Στέφανος, από τους ανθρώπους με «πολλὴν παῤῥησία ἐν πίστει τὴν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Α’ προς Τιμόθεον, γ’ 13), δηλαδή με πολλή παρρησία και θάρρος στο να διακηρύττει την πίστη που ομολογούν όσοι είναι σε κοινωνία με τον Ιησού Χριστό, ήλεγξε αυστηρά κατά πρόσωπο τον Κοπρώνυμο. Αυτός τότε τον έκλεισε στη φυλακή και μετά από μέρες διέταξε να τον θανατώσουν.

Свв. Стефан Новый, архидиакон Стефан, мч. Евстратий.
Миниатюра. Византия.
Άγιοι Στέφανος ο ¨Ομολογητής, Αρχιεδιάκονος Στέφανος,
Μεγαλομάρτυς Ευστράτιος
Βυζαντινή Μικρογραφία (Μινιατούρα)

Αφού, λοιπόν, τον έβγαλαν από την φυλακή, άρχισαν να τον λιθοβολούν και να τον κτυπούν με βαρεία ρόπαλα. Ένα ισχυρό κτύπημα στο κεφάλι έδωσε τέλος στη ζωή του Στεφάνου (το 767 μ.Χ.). Κατόπιν το σώμα του το έριξαν στη θάλασσα, αλλά ευλαβείς χριστιανοί που το βρήκαν όταν τα κύματα το έφεραν στην παραλία, το έθαψαν με την αρμόζουσα τιμή.

Минологий. 1 ноября.
Фреска. Церковь Христа Пантократора.
Дечани. Косово. Сербия. Около 1350 года.
Μηνολόγιο
Άγιος Στέφανος ο Ομολογητής, ο Νέος
Τοιχογραφία (Fresco) τού έτους περίπου 1350 μ.Χ.
στον Ιερό Ναό τού Χριστού Παντοκράτορος
τής Ϊεράς Μονής Βισόκι Ντέτσανι. Κοσσυφοπέδιο. Σερβία

.. Миниатюра 985 г.
Минология Василия II. Константинополь.
Ватиканская библиотека. Рим.
Ο Όσιος Στέφανος ο Ομολογητής, ο Νέος.
Μικρογραφία (Μινιατούρα) τού έτους 985 μ.Χ.
στό Μηνολόγιο τοῦ Βασίλειος Β ‘. 985 μ.Χ. Κωνσταντινούπολη.
Τώρα εὑρίσκεται στήν Βιβλιοθήκη τοῦ Βατικανοῦ. Ρώμη

 

Стефан Новый, прмч. и исп. (28 ноября)
Менологий на 25- 28 ноября
Византия. Греция; XIV в.; памятник:
Византийский менологий (Byzantine illumination Menologion);
10 x 13 см.; местонахождение: Англия. Оксфорд.
Бодлеанская Библиотека
Ο Όσιος Στέφανος ο Ομολογητής, ο Νέος.
Μηνολόγιο 25 – 28 Νοεμβρίου
Βυζαντινή Μηνολόγιο τού 14ου αιώνα μ.Χ.
Τώρα ευρίσκεται στην Αγγλία. Οξφόρδη.
Bodleian Βιβλιοθήκη (Bodleian Library)

Ιερά Λείψανα

Απότμημα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου ευρίσκεται στη Μονή Διονυσίου Αγίου Όρους.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείαν ἄσκησιν ἐνδεδειγμένος, σκεῦος γέγονας δικαιοσύνης διαπρέπων ταῖς σεπταῖς ἀναβάσεσι· καὶ τοῦ Χριστοῦ τὴν εἰκόνα σεβόμενος, μαρτυρικῆς ἠξιώθης φαιδρότητος. Θεῖε Στέφανε, ἐν ὅπλῳ ἡμᾶς στεφάνωσον τῆς θείας εὐδοκίας τοὺς ὑμνοῦντας σε.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον 
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ἀσκητικῶς προγυμνασθεὶς ἐν τῷ ὄρει, τὰς νοητὰς τῶν δυσμενῶν παρατάξεις, τῇ πανοπλίᾳ ὤλεσας παμμάκαρ τοῦ Σταυροῦ. Αὖθις δὲ πρὸς ἄθλησιν, ἀνδρικῶς ἀπεδύσω, κτείνας τὸν Κοπρώνυμον, τῷ τῆς Πίστεως ξίφει· καὶ δι᾽ ἀμφοῖν ἐστέφθης ἐκ Θεοῦ, Ὁσιομάρτυς ἀοίδιμε Στέφανε.

Минея – Ноябрь (фрагмент). Икона. Русь. Начало XVII в. Церковно-Археологический Кабинет Московской Духовной Академии.
Μηναῖο – Νοέμβριος (τεμάχιο). Εἰκονίδιο στίς ἀρχές τοῦ 17ου αἰώνα μ.Χ. στήνἘκκλησία καί τό Αρχαιολογικό Μουσεῖο τῆς Θεολογικῆς Ἀκαδημίας τῆς Μόσχας

Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Ἑορτάζει σήμερον, ἡ Ἐκκλησία, ἑορτὴν εὐφρόσυνον, ἐν τῇ σῇ μνήμη· καὶ πιστῶς, ἀνευφημοῦσα κραυγάζει σοι, Στέφανε θεῖε, ὁσίων τὸ καύχημα.

Κάθισμα
Ἦχος δ’ Ὁ ὑψωθεὶς.
Τῶν Μοναστῶν ὑπογραμμὸς ἀνεδείχθης, τῶν Ἀθλητῶν καλλωπισμὸς ἀνεφάνης, δι’ ἀμφοτέρων Στέφανε κοσμούμενος· ὅθεν ἀξιάγαστε, καὶ διπλοῦς τοὺς στεφάνους, ἔλαβες ἀσκήσεως, καὶ ἀθλήσεως Πάτερ. Ἀλλ’ ἐκτενῶς Χριστὸν ὑπὲρ ἡμῶν, τῶν σὲ ὑμνούντων, ἱκέτευε Στέφανε.

Ὁ Οἶκος
Εἰς πᾶσαν γῆν ὡς ἀληθῶς, διέδραμεν ὁ φθόγγος τῶν σῶν κατορθωμάτων, σοφὲ Ὁσιομάρτυς, ὧν περ εἰργάσω θαυμαστῶς· ὅθεν δυσωπῶ σε, παρρησίαν πρὸς Θεὸν ὡς κεκτημένος Ὅσιε, ἱκέτευε τοῦ δοθῆναί μοι λόγον ἐπάξιον, τοῦ ἀνευφημῆσαι τοὺς ἀγῶνας, οὓς ὑπέστης ἐξ ὁρατῶν ἐχθρῶν καὶ νοουμένων· ὃς πρὶν ἀσκητικῶς καθεῖλες, ἀπάσας τὰς κινήσεις τῆς σαρκὸς ἀπονεκρώσας, ἀθλήσει δὲ νῦν τὸν τύραννον ἐτροπώσω, Ὁσίων τὸ καύχημα.

 

ΑΠΟ ΤΟ ΡΩΣΙΚΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ

(μετάφραση Google)

Άγιου Δημήτριου Ροστόφ
Βίοι τών αγίων

Τό μαρτύριο τού Αγίου Μάρτυρα Στέφανου τού Νέου
Μνήμη 28 Νοεμβρίου

Η γενέτειρα του Αγίου Στεφάνου ήταν η πρωτεύουσα του ελληνικού βασιλείου της Κωνσταντινούπολης. Οι γονείς του διακρίνονταν από την ευσέβεια και τη φτώχεια. Έχοντας δύο κόρες, θρηνούσαν το γεγονός ότι ο Θεός δεν τους έδωσε γιο, επειδή ήθελαν να έχουν έναν άνδρα κληρονόμο. Προσπαθώντας να προσελκύσει τη χάρη του Θεού, έκαναν καλό στους φτωχούς και προσευχόταν με ειλικρίνεια στον Κύριο, ζητώντας Του τη γέννηση ενός αγοριού. Ιδιαίτερα ζήλευε με έντονη δύναμη την καρδιά της με αιματηρές προσευχές ενώπιον του Θεού η μητέρα του μοναχού Στεφάνου, που ονομάστηκε Άννα, μιμώντας σε αυτή τη ζήλεια τη μητέρα του προφήτη Σαμουήλ, που ονομάστηκε από αυτήν .
Μια Παρασκευή, που στέκεται σε μια προσευχή στην εκκλησία Βλαχέρνα 7767 , γύρισε τα μάτια της στην εικόνα της Παναγίας της Θεοτόκου και προσευχόταν με δάκρυα σε αυτήν, για να της δώσει ένα γιο. ενώ έκαμε όρκο στη Μητέρα του Θεού – αν πλησιάσει την προσευχή της – να φέρει το παιδί ως δώρο στον Μόνο Γεννημένο Υιό και στον Λόγο του Θεού, από τον Παλιότερο Ενσαρκωμένο. Κουρασμένος από μακρά προσευχή και δάκρυα, ξεχάστηκε τον εαυτό της ένα όνειρο στο ναό και κατά τη διάρκεια ενός ονείρου είδε την Παναγία μας, την Άγια Θεοτόκο, που λάμπει με απερίγραπτη ομορφιά. Η Βασίλισσα του Ουρανού της απευθύνθηκε με τα εξής λόγια:
«Πηγαίνετε ειρήνη, γυναίκα, επειδή έχετε ένα γιο στη μήτρα σας, κατόπιν αιτήματός σας».
Έχοντας πει αυτό, η κυρία έγινε αόρατη. Η Άννα, ξεκινώντας αρχικά σαν από τρόμο, ήρθε με μεγάλη χαρά και αφού επέστρεψε σπίτι, αισθάνθηκε πραγματικά ότι είχε συλλάβει στη μήτρα της.
Την εποχή εκείνη, κάτω από τον ευσεβή βασιλιά της Ελλάδας Αναστασία (όχι εκείνος που ήρθε στο θρόνο μετά τον Ζήνωνα και ήταν αιρετικός 7768 , αλλά ο άλλος, που ήρθε στο βασίλειο αργότερα από το 7769 ) εκλέχτηκε και ανυψώθηκε στο Πατριαρχείο στην Κωνσταντινούπολη, τον Άγιο Ερμάν 7770. Την ημέρα που διορίστηκε ο νέος πατριάρχης πλήθος ανθρώπων συρρέουν στην εκκλησία της Αγίας Σοφίας για να δουν τον νεοεκλεγέντα άγιο, μεταξύ των ανθρώπων ήταν η Άννα και ο σύζυγός της, που ήταν ήδη ανυπότακτοι.Καρόταν στέκεται στην εκκλησία, ο Πατριάρχης έτυχε να περάσει δίπλα και αναφώνησε, απευθυνόμενος στον άγιο:
– Ευλογηθή, πατέρα, που γεννήθηκε στη μήτρα μου!
Κοιτάζοντας την και βλέποντας με τα εσωτερικά μάτια το μέλλον, ο πατριάρχης είπε:
– Ο Θεός να ευλογεί αυτό (συλλαμβάνεται) από τις προσευχές του ιερού πρώτου μάρτυρος!
Με αυτά τα λόγια, προέβλεψε ότι θα γεννηθεί ένα αρσενικό παιδί από την Άννα, που θα ονομαζόταν Στεφάνου, προς τιμήν του πρώτου μάρτυρα Στεφάνου. Η προφητεία του αγίου Πατριάρχη συνοδεύτηκε και επιβεβαιώθηκε με ένα θαυμαστό σημάδι: από τα χείλη του, κατά τη διάρκεια της προφητείας, βγήκε φωτιά φωτιάς με τα λόγια που η Άννα είδε καθαρά (όπως αργότερα είπε, επιβεβαιώνοντας τα λόγια της με όρκο).
Όταν πέρασε ένας ορισμένος αριθμός ημερών, η Άννα γεννήθηκε σε ένα αρσενικό βρέφος. και το όνομά του ονομάστηκε Στεφάν, σύμφωνα με την προφητεία του αγίου πατριάρχη Γερμανός 7771 . Το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου, ένα νεογέννητο μωρό βαφτίστηκε από τον ίδιο τον πατριάρχη.
Την ημέρα του καθαρισμού της, η ευτυχισμένη μητέρα, που έφερε το μωρό, τον έφερε στην Εκκλησία της Παναγίας της Βλαχέρνας και την κρατούσε στα χέρια της, έγινε πριν από την τίμια εικόνα της βασίλισσας του ουρανού, ενώπιον του οποίου προσευχήθηκε πριν της δώσει τον γιο της. Κοιτάζοντας την εικόνα, είπε:
– Αποδοχή, Άγιος, αυτός ο αγαπητός μου γιος, τον οποίο μου δώσατε. να δεχτεί κάποιον που, πριν από τη σύλληψη, υποσχέθηκα να αφιερώσω σε εσάς και τον μοναδικό γιο σας. Σας, μετά από το Θεό, σας το δίνω. Εσύ είσαι τόσο η μητέρα όσο και η θρεπτική ουσία και ο πάροχος του.
Έχοντας πει αυτό και πολύ περισσότερο και προσευχόταν ενώπιον της ιερής εικόνας, επέστρεψε στο σπίτι της και τροφοδοτούσε τον γιο της με όλο το ζήλο.
Εν τω μεταξύ, μετά τον Αναστάσιο, ο Θεοδόσιος 7772 ανέβηκε στο βασιλικό θρόνο και μετά τον Θεοδόσιο – Λέοντα Ισαυριανός 7773 . Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων, ο ευλογημένος παππούς Stephen μεγάλωσε στο σώμα του και ενίσχυσε με πνεύμα, μελετώντας τις Θεϊκές Γραφές. Με τη βοήθεια της χάριτος του Κυρίου πέτυχε στο μυαλό και τη σοφία του Θεού, διότι έδειξε μεγάλο ζήλο για την ανάγνωση των ιερών βιβλίων, μαθαίνοντας στο νόμο του Θεού μέρα και νύχτα. του άρεσε ιδιαίτερα να διαβάσει τις δημιουργίες του Αγίου Ιωάννου του Χρυσόστομου .
Μεγάλα προβλήματα εμφανίστηκαν στην Εκκλησία του Θεού λόγω της εικονομαχικής αιρέσεως, του οποίου ο πιο ζήλος ήταν ο ίδιος ο βασιλιάς, ο Λέων ο Ισαυριανός. Ο τελευταίος έγινε εικονοστάτης υπό την επήρεια των Εβραίων Μαγιών, για τους οποίους υπάρχει ένας τέτοιος μύθος.
Λίγα χρόνια πριν από τη βασιλεία του Λέοντα Ισαυριανίν, κάποιοι Εβραίοι που εγκατέλειψαν τη Λαοδικεία της Φοινικίας 7774 ήρθαν στο Ισφ, έναν από τους πρίγκηπες της Αραβίας 7775 . Οι ψεύτικες προφητείες και εκτελέσεις μάγοι του υποσχέθηκαν σαράντα χρόνια ζωής και κυριαρχία πάνω στους Άραβες αν διέταξε τις ιερές εικόνες να εκτοπιστούν από τις εκκλησίες και να τους καταστρέψουν. Ο Ισφέν τους πίστευε και έδωσε εντολή να χαθούν παντού τα ειλικρινή εικονίδια από τις εκκλησίες και να επιδοθούν στη φωτιά. Αλλά, ο Θεός, η εκδίκηση του Κυρίου, τον χτύπησε, έτσι ώστε πέθανε χωρίς να ζήσει ούτε ένα χρόνο. Ο γιος του, έχοντας εισέλθει στο πριγκηπάτο αντί του πατέρα του, ήθελε να προδώσει αυτούς τους Εβραίους με σκληρή εκτέλεση, ως ψευτοπροφήτες και μάγους. αλλά, φεύγοντας από την οργή του πρίγκιπα, άφησαν την Αραβία και έφυγαν στην Isauria.
Μόλις ξαποστάθηκαν εκεί κοντά σε μία πηγή. Και εδώ έρχεται ένας νεαρός άνδρας – ένας Ισαυριανός, που ονομάζεται Λέων, ένας άνθρωπος με μεγάλο ανάστημα και πολύ όμορφος. Ήθελε να ξεκουραστεί από την ίδια πηγή στην οποία καθόταν οι εβραϊκοί μάγοι και, έχοντας βγει από τη δουλειά, κάθισε μαζί τους. Κοιτάζοντας τον νεαρό, οι μάγοι άρχισαν να του προβλέπουν ότι θα είναι βασιλιάς στην Ελλάδα. Έχοντας ευγενή καταγωγή και, εξάλλου, φτωχούς, που μόλις κέρδισαν τη ζωή του μέσα από μια απλή κεντητική εργασία, ο Λέων δεν πίστευε τους Εβραίους. Αλλά επαναλάμβαναν επίμονα την προφητεία τους, λέγοντας ότι θα ήταν σίγουρα βασιλιάς αν ορκίστηκε σ ‘αυτόν – όταν δέχτηκε το βασίλειο, να κάνει ό, τι τον ρώτησαν τότε. Και ορκίστηκε σε αυτούς στην εκκλησία του Αγίου Θεοδώρου, όχι μακριά από αυτό το μέρος, για να εκπληρώσει την αίτησή τους. μετά από αυτόν τον όρκο χωρίστηκαν.
Λίγο αργότερα, ο νεαρός άνδρας στρατολογήθηκε από τον πατρίκιο Cesinius 7776 στο στρατό και εδώ γρήγορα ανέβηκε και έγινε 7777 spafarius . Τότε ο αυτοκράτορας Αναστάσιος Β ‘του έδωσε τον τίτλο του πατρίκιον και τον διόρισε περιφερειακό διοικητή στη Μικρά Ασία. Κατά το θάνατο του Αναστασίου ο Θεοδόσιος ανακηρύχθηκε βασιλιάς, αλλά ο Λέων δεν τον αναγνώρισε και έθιξε μια εξέγερση. Με την άδεια του Θεού κατάφερε να ανατρέψει τον Θεοδοσίου και τον εαυτό του να αδράξει το βασιλικό θρόνο. Στην αρχή ήταν ένας ευσεβής και ορθόδοξος βασιλιάς, αλλά στη συνέχεια μετατράπηκε σε κακία, γιατί σύντομα οι Ιουδαίοι ήρθαν σε αυτόν που, μέσω των μάγων, προέβλεψε τη βασιλεία του. Υπενθύμισαν στον Λέοντα την υπόσχεσή του, υποστηριζόμενη από έναν όρκο, και είπαν ότι τώρα ήταν η ώρα να εκπληρώσουν αυτά που θα του ζητούσαν. Ο βασιλιάς τους ρώτησε:
“Τι θέλεις από μένα;”
Αυτοί, που ήταν εχθροί του Χριστού και της χριστιανικής πίστης, δεν του ζήτησαν χρυσό, ασήμι ή άλλους θησαυρούς, αλλά ζήτησαν να πετάξει ιερές εικόνες από τις εκκλησίες του Θεού.
– Ο βασιλιάς! Είπαν, “αν το κάνετε αυτό, τότε ο Θεός θα διατηρήσει την βασιλεία σας για πολλά χρόνια. αν δεν το κάνετε, τότε σύντομα θα χάσετε τόσο το βασίλειο όσο και τη ζωή.
Θυμίζοντας ότι η πρώτη προφητεία αυτών των μάγους για την υποδοχή της βασιλείας του εκπληρώθηκε, ο Λέων φοβόταν ότι αυτή η προφητεία για την απώλεια της βασιλείας με τη ζωή του θα εκπληρώνονταν και αν δεν τους άκουγε. Ως εκ τούτου, εξέδωσε διάταγμα, διατάζοντας να ρίχνει ιερές εικόνες από εκκλησίες και σπίτια και να τους καταπατήσει. την ίδια στιγμή, ο άσχημα βασιλιάς κάλεσε τα είδωλα είδωλα, και εκείνοι που τους λατρεύουν – ειδωλολάτρες.
Και υπήρξε μεγάλη αναταραχή στην εκκλησία του Χριστού, όπως μερικοί υπακούσαν στη βασιλική εντολή, έριξαν τίμια εικόνες και τους ποδοπατούσαν, ενώ άλλοι αντιστάθηκαν στον βασιλιά και υπέφεραν πολλά βάσανα για σεβασμό των εικόνων. Ο Άγιος Γερμανός, ο Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης, δεν συμμετείχε επίσης στον βασιλικό μοναχισμό και αντιστάθηκε έντονα στην κακή εντολή του Λέοντα. Γι ‘αυτό, ο τσάρος με ατιμωρία απέλασε τον άγιο από το πατριαρχείο, και στη θέση του έβαλε την ομοϊδεάτη του, έναν ορισμένο αιρετικό 7778 . Και πολλοί επισκόποι και κληρικοί υπέστησαν διάφορα βάσανα για λατρεία ιερών εικόνων.
Στην Κωνσταντινούπολη, στην εκκλησία της Αγίας Σοφίας, υπήρχε ένα τεράστιο σπίτι, που ονομάζεται περιέργεια περιέργειας. Σε αυτό, από τους αρχαίους χρόνους, έχουν συγκεντρωθεί πολλά βιβλία, με αρίθμηση μέχρι τριακόσια και πάνω από χίλια. Για χάρη αυτών των βιβλίων υπήρχαν πολλοί μαθηματικοί και σοφοί στο σπίτι, τους οποίους ο βασιλιάς προσπάθησε επανειλημμένα να αποπλανήσει στην κακή του αίρεση, αλλά κάθε φορά χωρίς επιτυχία. Στη συνέχεια, διέταξε να βουρτσίζει αυτό το σπίτι με καυσόξυλα και να το πυροδοτήσει και έτσι έκαψε μαζί με βιβλία και επιστήμονες που ήταν εκεί. Ο νεοδιορισμένος Πατριάρχης Αναστάσιος, ευχαριστώντας τον τσάρο, διέταξε να αφαιρέσει και να πετάξει στη γη την εικόνα του Σωτήρα, ο οποίος βρισκόταν στο αναφερθέν σπίτι, στην πόρτα του χαλκού.
Την εκπλήρωση της πατριαρχικής εντολής, ένας πολεμιστής έθεσε μια σκάλα και άρχισε να σκαρφαλώνει προς την εικόνα με την πρόθεση να την αποβάλει. Όμως, αυτό που συνέβη εκεί, οι ευσεβείς συζύγους, που φλεγμονώθηκαν με ζήλο για ευσέβεια, έσυραν μια σκάλα από κάτω και έριξαν το έδαφος. ο πολεμιστής έπεσε, συνετρίβη και πέθανε. Και οι σύζυγοι έφυγαν βιαστικά στην εκκλησία, όπου εκείνη την εποχή υπήρχε ένας πατριάρχης που βρισκόταν σε ένα ιερό μέρος, όπως το βδέλυγμα της ερήμωσης 7779 , αντικαθιστώντας την Αυτού Αγιότητα. Όταν είδαν τον πατριάρχη, οι συζύγοι άρχισαν να τον αποκαλούν δυνατά τον καταστροφέα των αγίων δογμάτων, μισθοφόρου και λύκου που λεηλάτησαν τα πρόβατα και όχι αληθινό ποιμένα του αγέμου του Χριστού. τότε άρχισαν να ρίχνουν πέτρες σ ‘αυτόν. Φοβούμενος, ο πατριάρχης πήγε αμέσως στον βασιλιά και του ανήγγειλε τι ασυνείδητο είχε προκαλέσει η σύζυγός του (πατριάρχης). Ένας θυμωμένος βασιλιάς έστειλε στρατιώτες με σπαθιά για να τιμωρήσουν γυναίκες που επέβαλαν ατιμία στον πατριάρχη – και αυτές οι άγιοι σύζυγοι κόπηκαν με σπαθιά για τον ζήλο τους για ευσέβεια. Στη συνέχεια ήλθε μεγάλη θλίψη για τους Ορθόδοξους. Πολλοί από αυτούς φυλακίστηκαν και κρατήθηκαν σε ομόλογα. άλλοι βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν ανελέητα και κάποιοι εγκατέλειψαν τα σπίτια, τα χωριά και τα κτήματά τους και, κρυμμένοι από τα χέρια των ταραχών, έφυγαν στην έρημο.
Οι γονείς του Στεφάνου, ευτυχισμένοι από τα βάθη της μητέρας του, ήθελαν επίσης να αποφύγουν τη σκληρή δίωξη των Ορθοδόξων, για να παρατηρήσουν την άγνοια της θεότητας τους. Απλώς περίμεναν να μεγαλώσουν ο γιος τους, να τον αφιερώσουν στην υπηρεσία του Θεού σε μοναστική τάξη, όπως τους υποσχέθηκε στη Μητέρα του Θεού. Αλλά ταυτόχρονα, δεν ήθελαν να δώσουν τον Στέφανο σε κανένα από τα βυζαντινά μοναστήρια, τα οποία ήταν γεμάτα με όσους είχαν καταφύγει εδώ από τους διωγμούς. Προτίμησαν να διακηρύξουν το γιο τους στον Θεό στο Όρος Auxentius, που βρίσκεται στη Βιθυνία 7780 και πήρε το όνομά του από τον πατέρα του Auxentius, ο οποίος πρώτα εγκαταστάθηκε εκεί, αναζητώντας σιωπή. Αυτός ο τόπος ήταν απομονωμένος και απομακρυσμένος από όλες τις κοσμικές αναταραχές. Μετά τον Auxentius Sergius, ο μαθητής του Auxentius και ο εξομοιωτής της αγίας του ζωής, εργαζόταν εδώ, μετά τον Sergius-Wendian, ο οποίος ήταν πειρασμένος σε αρετές, τότε ευλόγησε τον Γρηγόριο και μετά τον Μόνικ Ιωάννη. Οι γονείς του Στέφαν έφεραν τον 16χρονο γιο του και, αφού παρέδωσαν τη νεολαία στον ιερό πατέρα, τον ικέτευσαν να ντύσει τον γιο τους στην αγγελική εικόνα και να τον διδάξουν πώς να υπηρετήσουν τον Θεό. Κοιτάζοντας τον Στέφανο και βλέποντας με τα αλαζόνια μάτια του, τη χάρη του Θεού μέσα του, ο γέροντας είπε:
– Πραγματικά το Πνεύμα του Θεού στηρίζεται σε αυτό το παιδί.
Και δέχτηκε με αγάπη τον ευλογημένο κύκλο, τον τόνιζε σε μοναστική τάξη και άρχισε να τον διδάσκει στα κατορθώματα της σιωπηλής κατοικίας.
Έχοντας υιοθετήσει την εικόνα της Αγγελικής, τον ευλογημένο παππού Stephen και πέρασε τη ζωή του Angelic, είναι ένας τέλειος μοναχός. Δεν εξασθένισε στη νηστεία και την προσευχή, είχε μια ταπεινή διάθεση, μια ταπεινή καρδιά, ένα άγγιγμα πνεύματος, έμεινε σιωπηλός, διατήρησε ένα καθαρό σώμα και η παρθενία του παρθένου, ήταν στη ζωή του ένα παράδειγμα πραγματικής φτώχειας και ερήμου μη κατοχής. Παραδόξως, έφερε το κατόρθωμα της μοναστικής υπακοής και έκανε προσεκτικά όλα όσα δεν του αποδόθηκαν, δείχνοντας ζήλο σε όλα και διακρίνοντας τον εαυτό του με σκληρή δουλειά. Παρεμπιπτόντως, το νερό που χρειάζονταν για πόση εξήχθη σε τόπο πολύ απομακρυσμένο από το σπήλαιο όπου δούλευε ο Stephen. Αλλά ο άγιος κάθε μέρα έφερε την απαραίτητη ποσότητα του, κάνοντας μια σημαντική μετάβαση για αυτό, και στη συνέχεια με δυσκολία ανεβαίνοντας στο βουνό με νερό. Και όχι μόνο το νερό, αλλά και όλα όσα χρειαζόταν, έφερε από μακρινά μέρη, εξαντλώντας τον εαυτό του με υπερβολική εργασία. Ταυτόχρονα, ο ευλογημένος Στέφαν ποτέ δεν διαμαρτύρεται για τη σοβαρότητα των πραγμάτων, ποτέ δεν γκρινιάζει, και, μαζί με την υπακοή, έδειξε απροβλημάτιστη και απρεπής αγάπη για τον ανάδοχο μέντορά του. Σχετικά με τις άλλες αρετές του, τις εκμεταλλεύσεις και τις ασκήσεις στις οποίες ασκούσε από τη νεολαία του, ποιος μπορεί να το πει;
Ο μέντορας του ευλογημένου Στεφάνου, ο Μόνικ Ιωάννης, βλέποντας τον ζήλο του μαθητή του στις πράξεις της μοναστικής ζωής, χαίρεται με το πνεύμα και, όπως ο άνεμος που φυσάει τη φλόγα στον καπνιστή άνθρακα, με τις εμπνευσμένες ομιλίες και οδηγίες του, πυροδότησε στην καρδιά του ευλογημένου την επιθυμία για ακόμη μεγαλύτερες πράξεις για τη δόξα του Κυρίου, σε αυτόν είναι ο φόβος του Θεού. Την ίδια στιγμή, ο ίδιος ήταν ένας τέλειος άνθρωπος σε αρετές, γεμάτος με τη χάρη του Θεού και απονέμεται από το Θεό το δώρο της προφητικής προνοίας.
Κάποτε, ο ευλογημένος Στέφανος, έχοντας εκτελέσει κάποια υπακοή και επέστρεψε στον μέντορά του, είδε ότι, με το κεφάλι του στο παράθυρο της σπηλιάς, φώναζε πικρά. Ο Στέφανος σταμάτησε στο παράθυρο και περίμενε τον ιερό γέροντα να του δώσει τη συνηθισμένη ευλογία. Και για πολύ καιρό έμεινε σιωπηλός, έκπληκτος με το πικρό λυγμό του γέρου και δεν τολμούσε να τον ρωτήσει για τον λόγο για το κλάμα του. Αλλά ο ίδιος ο γέροντας του είπε:
– Αγαπημένος γιος, είσαι ο ένοχος της θλίψης μου, κλαις τόσο πικρά για σένα. γιατί ο Κύριος μου αποκάλυψε ότι αυτός ο τόπος είναι ευημερός και ένδοξος από σας, αλλά οι εικονοκλάστες θα τον καταστρέψουν και θα τον καταστρέψουν.
Ακούγοντας αυτό από τον δάσκαλό του, ευλογημένος Στέφανος αναστέναξε βαριά και είπε:
“Πες μου, πατέρα, όλα όσα σας αποκάλυψε ο Κύριος για μένα: τι θα συμβεί σε μένα;” Και δεν θα χαθώ, αλλοιωμένος από την αιρετική διδασκαλία των εικονομάχων;
Ο γέροντας απάντησε:
– Όχι, παιδί μου, αυτό δεν θα είναι ποτέ μαζί σου. αλλά σας προειδοποιώ μόνο με τα λόγια του Απόστολου: Εφ. 5 – “Λοιπόν, κοιτάξτε, ενεργήστε προσεκτικά” , Ματ. 24 – “αυτός που υπομένει μέχρι το τέλος θα σωθεί” .
Εκφράζει αυτό και πολλά περισσότερα στον Στέφαν και του είπε για όλα όσα θα έπρεπε να συμβεί σε αυτόν στο μέλλον.
Εν τω μεταξύ πέθανε ο πατέρας του Αποστόλου Στεφάνου. Έχοντας μάθει για αυτό, ο μοναχός πήρε την ευλογία από τον πνευματικό του πατέρα, πήγε στο Βυζάντιο και εκεί τίμησε τον σαρκικό γονέα του με μια σωστή ταφή. τότε πώλησε όλη την περιουσία που έμεινε πίσω του και διέδωσε τα χρήματα στους φτωχούς. Διακανονίζοντας αυτά τα θέματα, πήρε μαζί του τη μητέρα του και μια από τις αδελφές (η άλλη αδελφή του αγίου είχε ήδη τόνιζε μοναχισμό σε ένα από τα μοναστήρια του βυζαντινού κοριτσιού) και τα τοποθετούσε σε ένα μοναστήρι που καθιερώθηκε και αφιερώθηκε από τον προαναφερθέντα Αβινένσιο, ο οποίος τον αποκαλούσε «Trichinaria» , δηλαδή, τριχωτό. Ένα τέτοιο όνομα δόθηκε στο μοναστήρι εν μέρει λόγω της δυσκολίας και της αναστάτωσης του μονοπατιού που οδηγούσε σε αυτό, εν μέρει λόγω των κακουχιών της μοναστικής ζωής σε αυτό, διότι η μονή διακρίθηκε από την αυστηρότητα του καταστατικού και οι μοναχές που κατοικούσαν έπρεπε να πηγαίνουν σε τριχωτά ρούχα. Σε αυτό το μοναστήρι, ο Άγιος Στέφανος τόνιζε επίσης τη μητέρα και την αδελφή του στο μοναχισμό. ο ίδιος επέστρεψε στον ανάδοχο μέντορά του και, ζώντας μαζί του, ασκούσε τα συνηθισμένα μονασικά κατορθώματα και τα έργα.
Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, ο πνευματικός πατέρας και δάσκαλος του ευλογημένου Στεφάνου, ο μοναχός Ιωάννης, αποχώρησε ειρηνικά στον Κύριο. φωνάζοντας πάνω του, ο άγιος πήγε να ανακοινώσει το θάνατό του κοντά στην έρημο, και όλοι συγκεντρώθηκαν, με κλάμα και λύπη και με σωστό τραγούδι, έθαψαν το τίμιο σώμα του Αγίου Ιωάννη. Ο ευλογημένος Στέφανος, μετά από αυτό, άρχισε να εργάζεται μόνος του στο σπήλαιο, έχοντας λίγο πάνω από 30 χρόνια.
Κληρονόμησε το σπήλαιο του ιερού δασκάλου του, που είχε πεθάνει ενώπιον του Κυρίου, και των άλλων πατέρων που είχαν ζήσει μέσα του, ο ευλογημένος Στέφανος ήταν ο κληρονόμος του τέλειου, γεμάτου αρετές του, που ζούσε. Ως εκ τούτου, οι ερημίτες άρχισαν να έρχονται σε τον από κοντινά μέρη, θέλοντας να ζήσουν μαζί του και να έχουν έναν μέντορα και δάσκαλο σε αυτόν. Αυτές περιλάμβαναν: τον Marin, έναν καλό και καλά νόημα σύζυγο, τον John και τον Christopher, τον Zachariah, έναν ευσεβή σύζυγο και, τέλος, δύο κακούς ανθρώπους, τον Sergius και τον Stefan, οι οποίοι θα συζητηθούν παρακάτω. Ήρθε στον Αιδεσιμότατο Στέφαν και έξι άλλους συζύγους, τα ονόματα των οποίων καταγράφονται στο βιβλίο που δουλεύει στον Χριστό τον Κύριο. Έτσι σχηματίστηκε ένα μοναστήρι, οι αδελφοί του οποίου επαγρύπνησαν επιμελώς με μοναστικές επιδόσεις, έχοντας τον ηγούμενο του Αγίου Στεφάνου. Όλοι πήραν φαγητό στον ιδρώτα των προσώπων τους, από την εργασία των χεριών τους. Ο Αναστάτης Στήθη γνώριζε την τέχνη της γραφής βιβλίων. με την αντιγραφή και την πώλησή τους, με αυτόν τον τρόπο, τράφηξε τον εαυτό του και άλλους. Και ο Θεός, ο οποίος έτρωγε τον Ισραήλ στην έρημο, έστειλε όλα αυτά που χρειάζονταν σε αυτούς τους υπηρέτες Του, έτσι ώστε οι λόγοι του Ευαγγελίου να εκπληρώνονταν πάνω τους: Ματ. 6 – “Ζητήστε πρώτα τη βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη Του και όλα αυτά θα προστεθούν σε σας” . Με τον πολλαπλασιασμό των μαθητών του ευλογημένου Στεφάνου, είδε ότι η σιωπή του, στην οποία ήταν τόσο ανυπόμονος, έσπασε. Τότε ο άγιος κάλεσε τον εαυτό του στην προαναφερθείσα Μαρίνα και του έδωσε την εντολή του μοναστηριού και τη φροντίδα του. Ο ίδιος αποχώρησε σε άλλο τόπο εκείνου του βουνού και έχτισε ένα μικρό κελί, στο οποίο έκλεισε, έχοντας από τη γέννησή του 4278 7781 . Αυτή η Kellia δεν είχε καμία στέγη. Παραμένοντας σε αυτό για κάποιο χρονικό διάστημα σε τέλεια μοναξιά και σιωπή, ο άγιος μιλούσε συνεχώς με τον Θεό, απολαμβάνοντας την προσευχή. Αλλά ακόμη και στο νέο μέρος του ασκητισμού του, ο ευλογημένος Στίβεν δεν μπορούσε να ξεφύγει από εκείνους που θέλησαν να λάβουν οφέλη από αυτόν για την ψυχή του. Πώς το χαλάζι που στέκεται στην κορυφή του βουνού δεν μπορεί να παραμείνει αόρατο και πώς ένας άνθρωπος που φέρει αρώματα δεν μπορεί να κρυφτεί, είναι ένας ενάρετος άνθρωπος όπως αυτός, σε ένα ύψος τελειότητας, όπως κάποιο βουνό που ανέβηκε με καλές πράξεις, όπως αρώματα, αρωματικά δεν μπορεί να κρύψει και να κρύψει από τους ανθρώπους. Αυτό ήταν με τον ευλογημένο Στέφαν. Η φήμη της ασκητικής ζωής του εξαπλώθηκε πολύ, και ακριβώς όπως οι μέλισσες συρρέουν στο μέλι, έτσι οι αναζητητές της σωτηρίας συρρέουν στον μοναχό από παντού, θέλοντας να λάβουν δόμηση για τον εαυτό τους από τις διδακτικές του ομιλίες και από τη ζωή του. Μεταξύ εκείνων που συρρέουν στον αιδεσιμότατο δεν ήταν μόνο ευσεβείς άντρες, αλλά και γυναίκες. Από αυτές, μια ευγενής χήρα με την ονομασία Άννα είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτη. Αριστερά, μετά το θάνατο του συζύγου της, πολύ νεαρά και χωρίς παιδιά, πώλησε όλα τα υπάρχοντά της και διανεμήθηκε στους φτωχούς. έπειτα, έχοντας έρθει στο Μοναχό Στεφάνιο, τον κρατήθηκε σε μοναστική μορφή και έστειλε στο παρθένο μοναστήρι – Τρικεναριά.
Την εποχή εκείνη, ο βασιλιάς Λέων ο Ισαυριανός πέθανε. Στη θέση του, εισήλθε ο γιος του Κωνσταντίν Κοπρονίμ 7782 , ο οποίος ακόμα πιο δυνατός από τον πατέρα του επαναστάτησε εναντίον της Εκκλησίας του Θεού, ρίχνοντας τις ιερές εικόνες από τους ναούς και τους καίγοντας με φωτιά. Οι κατηγορούμενοι της κακίας του ήταν πολλοί από τους πιο ένδοξους και σοφούς της μοναστικής τάξης, που τον αποδείκνυαν λάθος και καταδικάστηκαν για αίρεση. Στη συνέχεια, τα Kopronim φώτισαν με αμείλικτη κακία εναντίον των μοναχών, υποβάλλοντάς τους σε σοβαρές διώξεις και να τους κακοποιούν με κάθε δυνατό τρόπο. Κάλεσε την μοναστική εικόνα το ένδυμα του σκοταδιού, ενώ οι ίδιοι οι μοναχοί ονόμαζαν ειδωλολάτρες για το γεγονός ότι με μεγάλη ζήλο στέκονταν για τη λατρεία των ιερών εικόνων. Μαζί με αυτό, ο άδικος βασιλιάς συγκέντρωσε πολλούς παράλογους ανθρώπους που άκουγαν τις εντολές του και τους διέταξε να ορκιστούν με τον όρκο ότι δεν θα λατρεύουν τις ιερές εικόνες, αλλά θα τους αποκαλούσαν είδωλα, δεν θα είχαν συμμαχία με τους μοναχούς ούτε θα έλαβαν από τα χέρια του πιο καθαρού Βαπτισμένου Μυστήριο – και όποιος συναντά τον μοναχό, θα πετάξει πέτρες σ ‘αυτόν, καλώντας τον τον σκοτεινό, τον γιο του σκότους και τον ειδωλολάτρη.
Όταν συνέβη όλα αυτά, πέθανε ο κακός πατριάρχης Κωνσταντίπολης Αναστασίου, τον οποίο ο Λέων ο Ισαυριανός ανέβηκε στο πατριαρχείο μετά τον Άγιο Χέρμαν. Στη θέση της Αναστασίας Κοπρονήμη ανυψώθηκε στο πατριαρχείο ένας μοναχός με το ίδιο όνομα τον Κωνσταντίνο, ο οποίος ήταν ομοιοπαθητικός σ ‘αυτόν, 7783 . Την ίδια στιγμή, ο άσχημα βασιλιάς τον αύξησε στο πατριαρχικό θρόνο με δική του εξουσία, χωρίς εκλογή του Συμβουλίου: ο ίδιος τον ανέδειξε σε άμβωνα, ο ίδιος έβαλε omophorion σε τον, δηλώνοντας ότι ήταν άξιος της πατριαρχικής αξιοπρέπειας. Μετά από αυτό, τόσο ο τσάρος όσο και ο νέος πατριάρχης, αφού έψαξαν μεταξύ τους, έστειλαν επιστολές σε όλες τις πόλεις, προτρέποντας όλους τους επισκόπους στην κυρίαρχη πόλη να φτάσουν στον καθεδρικό να καταδικάσουν και να καταστρέψουν το σεβασμό των εικονιδίων. Στη συνέχεια δημιουργήθηκαν μεγάλες ανομίες στην Κωνσταντινούπολη. Ακόμη και τα ιερά αγγεία στα οποία εκτελούνταν τα Θεία Μυστήρια, καταστράφηκαν κάτω από τα πόδια, αφού περιείχαν ιερές εικόνες. Οι άγιοι, από την άλλη πλευρά, βυθίστηκαν στο βάλτο, μερικοί στη θάλασσα, άλλοι στη φωτιά, ενώ άλλοι ήταν ανατοποθετημένοι και κατακερματισμένοι με άξονες. Και εκείνες οι εικόνες που ήταν στα τοιχώματα της εκκλησίας – μερικές ήταν κομμένες με σίδερο, άλλοι ζωγραφίστηκαν με βαφή. Οι κακοποιούς δεν αφιέρωσαν την πιο μεγαλοπρεπή εκκλησία στο όνομα της Αγίας Θεοτόκου στη Βλαχέρνα, η οποία ήταν πολυτελώς διακοσμημένη με εικόνες όλων των γεγονότων της γήινης ζωής του Κυρίου Ιησού Χριστού, από την ενσάρκωση Του στη σταύρωση και την ανάστασή Του. Σε αυτή την εκκλησία, ο άνομος βασιλεύς Κοπρόνιμ διέταξε να καταστρέψει όλα τα διακοσμητικά της εικονογραφίας, λαμπερά με χρυσάφι και πολύτιμους λίθους, και, όπως ήταν, το έβγαλε, στερεί τη βασίλισσα του πορφυρού. σε αντάλλαγμα για όλα αυτά, διέταξε να ζωγραφιστούν οι τοίχοι με εικόνες δέντρων, ζώων και πτηνών. Και εκείνη την εποχή εκπληρώθηκαν τα λόγια του Δαβίδ: Ψ. 78: 1-2 – “Θεέ! οι Εθνικοί ήρθαν στην κληρονομιά σου, έκαψαν τον ιερό σου ναό, έστρεψαν την Ιερουσαλήμ σε ερείπια. τα πτώματα των υπηρέτών σου δόθηκαν στα πουλιά του αέρα για φαγητό, τα σώματα των αγίων σου για τα θηρία της γης » .
Διότι τότε τα λείψανα των αγίων ρίχτηκαν από εικονοκλάστες από εκκλησίες και τους έριξαν είτε σε φωτιά είτε στη θάλασσα ή εκδιώχθηκαν από την πόλη και ρίχτηκαν από τα βουνά σε άβυσους και βάλτους. Εκείνοι που τολμούσαν με τόλμη για την τιμή των ιερών εικόνων και κειμηλίων, κακοί αιρετικοί βασανίστηκαν ανελέητα και έμειναν θανάσιμοι, ρίχνοντας το αίμα τους σαν νερό, ενώ έφυγαν από τα σώματα εκείνων που βασανίστηκαν για εικόνες χωρίς ταφή και τους έριξαν για φαγητό από αρπακτικά και θηρία. Τότε έρχεται μεγάλη θλίψη για όλους τους Ορθόδοξους, που δεν ήταν από την αρχή του κόσμου.
Φεύγοντας από τις διωγμούς που ανέπτυξαν στους Ορθόδοξους, πολλοί μοναχοί έφυγαν από την Κωνσταντινούπολη και έσπευσαν στο μοναχό Στεφάνου, ελπίζοντας να βρουν καλές συμβουλές και χρήσιμες γνώσεις από αυτόν. Ο άγιος τους παρηγορούσε για μεγάλο χρονικό διάστημα με τους σοφούς ομιλίες του και τον διδάσκει να στέκεται σταθερά στην ευσέβεια, δεν φοβόταν να ρίξει ακόμη και το αίμα του για ιερές εικόνες. εκείνοι που δεν είχαν αρκετό θάρρος και φοβόντουσαν το μαρτύριο, συνέστησε να φύγει σε άλλες χώρες όπου δεν υπήρξε δίωξη από τους εικονομάχους. Τότε όλα τα βυζαντινά μοναστήρια ήταν κενά και δεν ήταν πλέον δυνατό να δει κανείς από τους μοναχούς της βασιλεύουσας πόλης. Για ορισμένους από τους μοναχούς που στέκονταν σταθερά για την Ορθοδοξία, έβαλαν τις ψυχές τους, σκοτώνονταν, ενώ άλλοι, που θέλησαν να σώσουν τη ζωή τους με τη σωστή πίστη τους, κατέφυγαν σε άλλες χώρες και διασκορπίστηκαν στο πρόσωπο ολόκληρης της γης. Το 754, μετά τη Γέννηση του Χριστού, συγκλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη εικονοκλαστικό συμβούλιο, στο οποίο παρακολούθησαν 838 ανατολικοί επισκόποι, αλλά δεν υπήρχε ούτε ένας πατριάρχης, εκτός από τον ψευτό Πατριάρχη Κωνσταντινούπολη τον αιρετικό και τον ομοϊδεάτη βασιλιά. Η εκκλησία της Αγίας Θεοτόκου της Βλαχέρνας ορίστηκε ως τόπος για τον καθεδρικό ναό, ο οποίος (ο ναός), έχοντας χάσει τα στολίδια της εικονογραφίας, ήταν σαν έρημος και κλέπτης ληστών. Όλοι οι επίσκοποι που έφτασαν μαζί με τον άπιστο βασιλιά και τον ψεύτικο πατριάρχη συγκεντρώθηκαν σε αυτή την εκκλησία. Και μετά από πολλή συζήτηση και διαμαρτυρία, ο βασιλιάς έπεισε όλους τους επισκόπους να συμφωνήσουν μαζί του και να ενώσουν το άθετο κακό του. Ταυτόχρονα, πολλοί από τους επισκόπους έβλεπαν σαφώς το λάθος του τσάρου και του πατριάρχη, αλλά φοβούμενοι την οργή του τσάρου και του πατριάρχη, φοβούμενοι ότι θα έρθουν νέοι καταστροφές για τους Ορθοδόξους, δεν τολμούσαν να λένε τίποτα αντίθετα προς τον τσάρο και να ενωθούν στην άγια καταστροφή. Στη συνέχεια, στο αληθινό Οικουμενικό Συμβούλιο VII, που ήταν υπό την εποχή του Κωνσταντίνου του Νεαρού και της μητέρας του Ιρίνα 7784 , παραιτήθηκαν από την εικονομαχική αίρεση και μετανοήθηκαν για καλή πίστη, αλλά τώρα ακολούθησαν τον ασεβή βασιλιά και πατριάρχη συμφωνώντας με τις αιρετικές τους εκτιμήσεις. Και εκεί υπήρχαν εκείνα τα ψεύτικα δόγματα με δόλια και θρησκευτικά δόγματα:
1) Οι ιερές εικόνες κλήθηκαν να λατρευτούν ως είδωλα.
2) Όλοι οι προσκυνητές των ιερών εικόνων ήταν αναθήματα και το ανάθεμα ανακηρύχθηκε στον Άγιο Γερμανό, ο οποίος ήταν ο Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης ενώπιον του αιρετικού Αναστασίου (παράνομοι αιρετικοί, καταραμένοι, καταραμένοι ο άγιος και ο δίκαιος άνθρωπος, αλλά ο Θεός τον ευλόγησε, έτσι έγινε η Αγία Γραφή: Ψαλμός 108- “Βγάζουν, αλλά ευλογείτε . “
3) Ήταν εντολή να ομολογήσει ότι όχι μόνο οι άγιοι, στο θάνατό τους, δεν μπορούν να μας βοηθήσουν με τη μεσολάβηση τους, αλλά και την ίδια τη Μητέρα του Θεού.
4) Απαγορεύεται να καλούν τους άγιους Αποστόλους, μάρτυρες, εξομολόγους, ιερείς και όλους όσους ευχαρίστησαν τον Θεό.
5) Αυτό το κακό συμβούλιο, το οποίο έκανε τέτοιους προσδιορισμούς, κατατάχθηκε στα πρώτα έξι οικουμενικά συμβούλια και διέταξε να τον ονομάσει το έβδομο οικουμενικό συμβούλιο. Όποιος δεν αναγνωρίζει αυτόν τον καθεδρικό ναό υποβλήθηκε σε ανάθεμα, όπως ο Άριος, ο Νέστοριος, ο Ευτύχης και ο Διοσκόρος 7785 .
Στον καθεδρικό ναό, οι σημαντικότεροι επίσκοποι μετά τον πατριάρχη ήταν: ο Θεοδόσιος, ο επίσκοπος της Εφέσου, ο Κωνσταντίνος της Νικομηδείας, ο Νάκολι της Νεκόλιας, ο Σισίνιος και ο Βασίλειος.
Έχοντας κάνει ένα άνομο πράγμα, οι επισκόποι υπέγραψαν τις γραπτές αποφάσεις, έτσι ώστε τα λόγια της Γραφής εκπληρώθηκαν πάνω τους: «η ανομία βγήκε από τη Βαβυλώνα από τους πρεσβύτερους – δικαστές που φάνηκαν να κυβερνούν τον λαό» ( Δανιήλ 13: 5 ), και επίσης: “πολλοί βοσκότοποι κατέστρεψαν τον αμπελώνα Μου, σκοντάψω το τέντωμά μου με τα πόδια τους. Ο αγαπημένος μου τόπος έγινε μια άδειο στέπα » ( Ιερ. 12:10 ).
Στο τέλος των συνεδριάσεων του Συμβουλίου, οι επίσκοποι που συμμετείχαν στο συμβούλιο διδάσκουν στους λαούς να διακηρύσσουν επίσημα: «Σήμερα είναι η σωτηρία του κόσμου», διότι με τη φροντίδα σας, βασιλιάς, ελευθερώσαμε τους εαυτούς μας από είδωλα ».
Εν τω μεταξύ, ο άνομος βασιλιάς, ο Κωνσταντίνος Κοπρόνιμ, άκουσε για τον Μονακό Στεφάνιο, ο οποίος εργαζόταν στο Όρος Αξιένιος. Ο βασιλιάς γνώριζε την ευσέβειά του και την ενάρετη ζωή του και το γεγονός ότι ήταν σοφός στις Αγίες Γραφές και ότι η φήμη του εξαπλώθηκε πολύ μακριά, ώστε όλοι να τον τοποθετήσουν μαζί με τους αρχαίους ιερούς πατέρες και τελικά να είναι ζήλος εικονίδιο λάτρης, διδάσκοντας τους άλλους να λατρεύουν τις ιερές εικόνες. Αφού έμαθε όλα αυτά, ο Kopronim αποφάσισε να αποπλανήσει τον ευλογημένο Stephen και να οδηγήσει στην ομοφωνία με τον εαυτό του, ελπίζοντας ότι αν τον προσέλθει στο πλευρό του, αυτό θα δώσει ιδιαίτερη σκληρότητα και δύναμη στις κακές του πράξεις. Και έτσι καλεί έναν από τους στενούς του πατριάρχους, με το όνομα Callist, ο οποίος ήταν ο πρώτος στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Ο Callistus ήταν ένας επιδέξιος και εύγλωττος ρήτορας και ο κακός βασιλιάς στηριζόταν στη δύναμη της τέχνης του. Του έδωσε εντολή να πάει στο Μοναχικό Στεφάνι και να του ανακοινώσει τη βασιλική τάξη ώστε ο μοναχός να απορρίψει το σεβασμό της εικόνας και να υπογράψει τους όρους που συντάχθηκαν στον ιερό εικονοκλαστικό καθεδρικό ναό. Ταυτόχρονα, ο βασιλιάς έστειλε στον ιερέα τον Κάλλιστο διάφορα δώρα, αλλά όχι χρυσό και ασήμι (διότι γνώριζε ότι ο ανάδοχος δεν το χρειαζόταν), αλλά διάφορα λαχανικά που έφαγε συνήθως ο αιδεσιμότατος: ημερομηνίες, μεταμορφώσεις και σύκα 7786 .
Έχοντας έρθει στο Μοναχικό Στεφάνιο 7787 , ο Κάλλιστος του πρόσφερε δώρα και στη συνέχεια του απευθύνθηκε με μια επιδέξια σύνθετη ομιλία στην οποία έπεισε τον μοναχό για μεγάλο χρονικό διάστημα να υπακούσει στον τσάρο και να υπογράψει τους ορισμούς του εικονοκλαστικού καθεδρικού ναού. Ο Callist προσπάθησε να ενισχύσει τα λόγια του με τα λόγια των ιερών βιβλίων, ερμηνεύοντας με τον δικό του τρόπο ορισμένα αποσπάσματα της Γραφής. Αλλά ο άγιος βρήκε σοφές αντιρρήσεις σε όλα τα λόγια της Kallista και, τελικά, με τόλμη, του είπε:
– Δεν θα υπογράψω τους ορισμούς του καθεδρικού ναού σας, γεμάτοι ψέματα και αδικίες, γιατί δεν θέλω να αποκαλώ «πικρή γλυκιά και σκοτεινή φως» , για να μην υποστούν βασικές απειλές στο κεφάλι της προφητικής κατάρας του 7788 , δεν φοβάμαι και είμαι έτοιμος να δεχτώ το θάνατο για ιερές εικόνες.
Τότε επέκτεινε το χέρι του και, ενώνοντας τα δάχτυλά του, είπε:
– Ακόμα κι αν υπήρχε αίμα μέσα μου μόνο με αυτή τη χούφτα, τότε δεν θα φοβόμουν να το ρίξω για την εικόνα του Χριστού μου. Πάρτε τα δώρα που με έφερα από τον βασιλιά σας πίσω. διότι θέλω να ενεργήσω σύμφωνα με την Αγία Γραφή, η οποία λέει: “Μη μπορεί να εκδικηθεί το αμαρτωλό λάδι το κεφάλι μου και η αιρετική τροφή δεν ευχαριστεί τον λάρυγγα μου” ( Ψαλμ.140: 5 ).
Αφού δεν πέτυχε τίποτα, ο Callist επέστρεψε και είπε στον βασιλιά για όλα όσα είχε ακούσει από τον Stephen. Ο βασιλιάς, έχοντας ακούσει αυτό, έγινε πολύ οργισμένος και αμέσως έστειλε τον ίδιο Καλλιστή, μαζί με τους στρατιώτες, στον Όξεντιο με εντολή να καταλάβει τον άγιο, να τον μεταφέρει στο μοναστήρι της Τρικεινάρια κάτω από το βουνό και να τον βάλει στη φυλακή. Ο στρατιώτης και οι πολεμιστές που έστειλαν μαζί του έκαναν ακριβώς αυτό: επιτέθηκαν στην κυψέλη του αγίου, ξεκίνησαν από την πόρτα και, παίρνοντας τον άγρυπνο χωρίς κανένα έλεος, τον πήραν στο μοναστήρι της Τρικεινίας, όπου φυλακίστηκε. Μαζί με τον Άγιο Στέφανο, όλοι οι μαθητές του είχαν συλληφθεί και μεταφέρθηκαν στο ίδιο μπουντρούμι. Οι στρατιώτες στέκονταν στην πόρτα του μπουντρούμι και φυλάσσονταν όλοι οι κρατούμενοι, περιμένοντας τις περαιτέρω παραγγελίες του βασιλιά.
Ενώ βρισκόταν στη φυλακή, ο ευλογημένος Στέφανος και όλοι οι μαθητές του τραγουδούσαν με θάρρος: «Λατρεύουμε την Άγια Σου Εικόνα, Καλό» 7789 .
Και έμειναν στη φυλακή για έξι ημέρες, όλη αυτή τη φορά εντελώς χωρίς γεύση φαγητού. Την έβδομη ημέρα ήρθε μια εντολή από τον βασιλιά για να επιστρέψει ο Στέφανος πίσω στο κελί του. για τότε ο βασιλιάς έλαβε τα νέα της Σκυθικής επίθεσης στο βασίλειό του 7790 . Με πρόθεση να αποκρούσει την εισβολή των Σκυθών, ο βασιλιάς ανέβαλε προσωρινά τη δίωξη του αγίου.
Αλλά ο Callist, έχοντας εναντίον του την ίδια κακία με τον βασιλιά, μυστικά κάλεσε στον εαυτό του έναν από τους ευλογημένους μαθητές, δηλαδή τον Σέργιο, τον οποίο θέλαμε να πούμε. Κάλεσε τον Callist να τον εξαπατήσει με κολακευτικά λόγια, μια μεγάλη ποσότητα χρυσού και ασήμι, υποκινώντας τον να εφεύρει διάφορες συκοφαντίες στον ιερέα. Κάνοντας έτσι, ο Callist ήλπιζε ότι η συκοφαντία, ο πλασματικός μαθητής του αιδεσιμότατου, θα ήταν πιο πιθανό να πιστεύεται, γιατί θα πίστευαν ότι ένας άνθρωπος που γνώριζε τη ζωή του κατέθεσε τον Στεφάν. Ο Σέργιος, όπως και ο δεύτερος Ιούδας, αγαπώντας το ασήμι και το χρυσό, πρόδωσε τον δάσκαλό του και άρχισε να εφεύρει με κάθε δυνατό τρόπο πώς να πλέκει ένα δίκτυο ψευδούς συκοφαντίας εναντίον του ιερού και αθώου πατέρα. Αλλά σε όλη του την άψογη ζωή δεν μπορούσε να τον βρει, όπως στον ήλιο, ούτε ένα σημείο. λοιπόν, αφήνοντας το μοναστήρι του Αγίου Στεφάνου, όπως ένα χαμένο πρόβατο που άφησε ένα κοπάδι, έκανε φίλους με έναν αξιωματούχο του βασιλιά, ονομάστηκε Αβλυκαλάμ, ο οποίος συγκέντρωσε φόρους στη Νικομήδεια για τον βασιλιά: τον έκανε συνεργάτη για τον θυμό του και και οι δύο ζήτησαν ψευδείς κατηγορίες άγιος. Συμφωνώντας μεταξύ τους, έκαναν μια μακρά ιστορία στην οποία είπαν ότι ο Στίβεν κατηγόρησε τον βασιλιά και τον αποτρόπαιζε ως αιρετικό – και σαν να ντροπούσε τον λαό και όσους έρχονταν σε αυτόν, έκαψαν μια εξέγερση εναντίον του βασιλιά. Έκαναν πολλές άλλες συκοφαντίες εναντίον του αιδεσιμότατου, δεν θα τους αναφέρουμε για να αποφύγουμε την λέξη και να μην προσβάλλουμε τα αυτιά των αναγνωστών (για τους ασεβείς συκοφαντές έχουν μιλήσει πολύ άσεμνοι). Ο άνομος έγραψε επίσης για την ευλογημένη Άννα, η οποία, έχοντας αφήσει τον μάταιο κόσμο, χάθηκε από το χέρι του Μοναχού Στεφάνου στην εικόνα της Αγγελικής και πέρασε μοναστική ζωή στο μοναστήρι του τριχινιάρου. Οι συκοφαντές ψέματα την έμοιαζαν σαν να συναγωνιζόταν με τον Στεφάνου το βράδυ, απολαμβάνοντας τη βρώμικη αμαρτία μαζί του. Για να συμμετάσχουν σε αυτήν τη συκοφαντία, προσέλκυσαν έναν σκλάβο της ευλογημένης Άννας, την πείθουν να καταθέσει στον ίδιο. ως ανταμοιβή γι ‘αυτό, όχι μόνο υποσχέθηκαν την ελευθερία της και μια μεγάλη ποσότητα χρυσού, αλλά επίσης δήλωσαν ότι θα της έδιναν γάμο σε έναν αξιοπρεπή σύζυγο που υπηρετούσε στο βασιλικό δικαστήριο. Έχοντας καταρτίσει ένα τέτοιο αρχείο, συκοφαντώντας τον ιερέα και προσδίδοντάς του ψευδαισθήσεις, οι σκλάβοι Άννα, Σέργιος και Αβλυκλάμ έστειλαν όλα αυτά μαζί με έναν πολεμιστή στον βασιλιά, ο οποίος βρισκόταν τότε στη σκυθική χώρα.
Όταν ο βασιλιάς διάβασε τις σημειώσεις που του έστειλε, ήταν πολύ χαρούμενος και έστειλε αμέσως στον κυβερνήτη του στην Κωνσταντινούπολη, την Ανφίτα, μια επιστολή που τον διέταξε να πάει στο μοναστήρι, στέκεται στο Όρος Άβεντιους και, αφού πήρε την καλόγρια Άννα από εκεί, να τον στείλει. Έχοντας λάβει αυτή την αυτοκρατορική εντολή, ο κυβερνήτης πήγε αμέσως στο μοναστήρι Trichinarium, λαμβάνοντας μαζί του, όπως για τον πόλεμο, πολλούς ένοπλους στρατιώτες. Έχοντας έρθει στο μοναστήρι, επιτέθηκαν με σπαθιά. Αυτή τη στιγμή, όλες οι μοναχές συγκεντρώθηκαν στην εκκλησία και τραγούδησαν την τρίτη ώρα. βλέποντας τους στρατιώτες που επιτέθηκαν στη μονή, τρομοκρατήθηκαν και μερικοί από αυτούς εξαφανίστηκαν στο βωμό κάτω από το θεϊκό θρόνο, ενώ άλλοι προσπάθησαν να ξεφύγουν στα βουνά. αλλά οι πολεμιστές όλοι τους έπιασαν. Στη συνέχεια, η ηλικιωμένη αδελφή της μονής, βγαίνοντας στους στρατιώτες, τους είπε με θάρρος:
– Τι κάνεις όταν καλείς χριστιανούς; Γιατί επιτέθηκε στις αγγελιοφόρες νύφες του Χριστού που δεν σας έκαναν κακό.
Εκείνοι που απάντησαν:
– Δώσε μας την Άννα, τη σκλαβιά Στεφάνουβα. ο βασιλιάς το απαιτεί από εσάς.
Τότε η αβέντα, καλώντας την Άννα μαζί με μια άλλη καλόγρια, ο Θεοφάνης, άρχισε να τους διδάσκει να κρατούν τον εαυτό τους από τον πειρασμό του εχθρού και να αγωνίζονται άφοβα για την αθωότητα του πατέρα και του πατέρα και του δασκάλου, Στεφάνου. Στη συνέχεια, έχοντας αναθέσει τη διακονία τους στον Θεό, τους άφησε να πάνε με τους στρατιώτες.
Οι στρατιώτες, λαμβάνοντας τις καλόγριες υπό κράτηση, τους πήγαν αμέσως στο βασιλιά και τους διέταξε να χωριστούν και να φυλάσσονται ξεχωριστά. Στη συνέχεια, καλώντας την Άννα στον εαυτό του, ο βασιλιάς άρχισε να το λέει αυτό:
“Χωρίς αμφιβολία, πιστεύω τι μου είπαν για σένα”. Ως εκ τούτου, σας καλούσα να μιλήσετε οικειοθελώς χωρίς να κρύψετε ό, τι σας εξαπάτησε ο μαγεμένος και ο άνομος άνθρωπος, σας παρακινούσε να φύγετε από τα ακίνητά σας, να καταλογίζετε την ευγενή οικογένειά σας και να φοράτε ρούχα βατόμουρου; Όλα αυτά έπραξε, όπως άκουσα, για να είσαι η πόρνη του. Και τι καλός βρήκατε μέσα του, παρασυρμένος από αυτό και παρανόμως διαπράττοντας μοιχεία με τους πονηρούς;
Ακούγοντας τέτοια άσχημα λόγια από τον βασιλιά, η ευλογημένη και αγάπη Άννα είπε:
– Όχι, βασιλιά! Δεν μου άφησε μια κληρονομιά που μου πέρασε από τους γονείς μου και άφησα τους συγγενείς μου και όλες τις γοητείες αυτού του κόσμου για να υποδουλώσω την ψυχή μου σε καρδιακά πάθη και πορνεία. Εκείνοι που με συκοφαντούσαν σ ‘αυτό, σύμφωνα με τον Δαβίδ, “τελειοποιούν τη γλώσσα τους σαν φίδι. το δηλητήριο του ασπιού από το στόμα τους ” ( Ψαλμός 139: 4 ). Το σώμα μου είναι μπροστά σου και δεν έχει σημασία πόσο βασανισμένος είσαι, δεν θα αλλάξω την αλήθεια. Όσο το πνεύμα μου είναι στο σώμα μου, δεν θα ακούσετε τίποτα άλλο από μένα, εκτός από το ότι ο Στέφανος είναι ένας άγιος και δίκαιος σύζυγος και ο ένοχος της σωτηρίας μου.
Όταν ο βασιλιάς άκουσε αυτά τα λόγια, ήταν πολύ έκπληκτος και ήταν σιωπηλός για μια ολόκληρη ώρα. Στη συνέχεια διέταξε την Άννα να τεθεί υπό κράτηση και η Θεοφανία έστειλε πίσω στο μοναστήρι. Όταν επέστρεψε, είπε στην αδερφή και τον Rev. Stephen για όλα όσα είχαν συμβεί.
Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, ο Kopronim επέστρεψε από τον πόλεμο στην Κωνσταντινούπολη. Εδώ διέταξε την μοναχή Άννα να φυλακιστεί σε ένα θλιβερό και τρομερό μπουντρούμι και στη συνέχεια έστειλε το 7791 στο Kuvikulariya σε αυτήν . Όταν έρχεται στην Άννα, άρχισε να της λέει:
– Λυπηθείτε για τον εαυτό σας, γυναίκα, και, έχοντας διπλώσει μαύρες ρόμπες από τον εαυτό σας, επιλέξτε μια ειλικρινή ζωή? τότε θα ζήσετε με τη βασίλισσα στο παλάτι, αν μόνο αν ομολογήσετε αύριο πριν από όλους σε ανάκριση την αλήθεια για τον εαυτό σας και για τον Stephen. Υπάρχει ένας σκλάβος που ξέρει τα πάντα και είναι έτοιμος να σας πει προσωπικά για τις υποθέσεις σας. Και αν θέλετε να κρύψετε κάτι, αυτό θα σας εκθέσει. Στη συνέχεια, ως δικαστής και υπερασπιστής της αλήθειας, θα συντρίψω το σώμα σας σε μέρη και θα το κάνω έτσι ώστε να γνωρίζετε τι μπορεί να κάνει ο βασιλιάς και ότι ο Στέφαν, που σας εξαπάτησε. Αν ακούσετε τις καλές μου συμβουλές και ανοίξετε τις άστεγες πράξεις του Στεφάνου, θα λάβετε μεγάλη τιμή από εμάς.
Ακούγοντας τέτοια λόγια, η Άγιος Άννα, αναστενάζοντας βαριά, έκλαψε και απάντησε:
“Αυτό που θέλει ο βασιλιάς, ας το κάνει.” Δεν θέλω να πω ψέματα στον πατέρα και τον πατέρα. Ας εκπληρωθεί το θέλημα του Κυρίου!
Την επόμενη μέρα το πρωί ο βασιλιάς βγήκε από το παλάτι του και, στέκοντας σε μια σκηνή μπροστά από όλους τους συναρμολογημένους, διέταξε να αφαιρεθεί η άγρια ​​Άννα από το μπουντρούμι και να εκδηλωθεί σε όλους ντροπή. Μπροστά από τον άγιο, έβαλαν ένα σωρό μπαστούνια και έβαλαν μπροστά της έναν ψεύτικο μάρτυρα, τον δούλο της. Μια αθώα σύζυγος ήταν μπροστά σε όλους γυμνή, προστατεύοντάς την από τους πονηρούς μόνο από τη ντροπή που είχε αντί των ρούχων. Όταν τη ρώτησαν για το τι κατηγορήθηκε, μιλούσε, μιμούτας τον Λόρδο της, ο οποίος « δεν έδωσε απάντηση» στους λανθασμένους δικαστές του 7792 . Εν τω μεταξύ, ο ξεδιάντροπος σκλάβος την εξημέρωσε, επιβεβαιώνοντας το ψέμα και την απομάκρυνσή της ως αλήθεια. Και πάλι άρχισαν να αναγκάζουν την ευλογημένη Άννα να λέει ότι ο Στήπεν είχε συνάψει μια αμαρτωλή σχέση μαζί της, αλλά ο άγιος, όπως το «αρνί πριν από τη διάτμηση» ήταν σιωπηλός 7793 , δεν άνοιξε το στόμα της.
Τότε ο θείος έγινε θυμωμένος και έγινε πολύ μανιασμένος. Κάλεσε την Άννα μια καλοσύνη, διέταξε να την τεντώσει στο έδαφος και να την χτυπήσει με μπαστούνια. Και η Άννα ήταν απλωμένη στο έδαφος από τέσσερις ισχυρούς πολεμιστές και για πολύ καιρό ξυλοκοπήθηκε στην πλάτη και στη μήτρα. Με το μαρτύριο αυτό, ο ευλογημένος δεν είπε τίποτα εκτός από τις ακόλουθες λέξεις:
– Δεν ήξερα το πρόσωπο, όπως λέτε, – όχι! Δεν ήξερε, και έπειτα πρόσθεσε: “Κύριε, ελέησον!”
Εν τω μεταξύ, οι κυνόδοντες την χτύπησαν τόσο σκληρά ώστε σχεδόν χάσει το πνεύμα της. Τότε ο βασιλιάς, βλέποντας ότι μόλις αναπνέει, αλλά δεν έλεγε τίποτα εναντίον του Στεφάνου, ανέβηκε από το θρόνο και έφυγε βιαστικά για το παλάτι γεμάτο ντροπή. Στη συνέχεια διέταξε να πάρει την Άννα σε ένα από τα μοναστήρια της πόλης, που ήταν άδειο, και να τη φυλακίσει εκεί. Εδώ, μετά από λίγο καιρό, η Αγία Άννα και στράφηκε προς τον Κύριο.
Εν τω μεταξύ, ο βασιλιάς σκέφτηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα πώς να κατηγορήσει τον Στέφαν για τίποτα, ώστε να μπορεί να τον τιμωρήσει ως εγκληματία. Τελικά συνέλαβε ένα τέτοιο πράγμα.
Κάλεσε έναν νεαρό που τον αγάπησε, με το όνομα του Γιώργου, ο οποίος υπηρετούσε πιστά στο παλάτι του, ο Kopronim τον ρώτησε:
– Γιώργος! πόσο μεγάλη είναι η αγάπη σου για μένα;
«Είναι τεράστια», απάντησε.
“Αλλά είστε σε θέση, από την αγάπη για μένα, να πεθάνετε για μένα;”
«Είμαι έτοιμος να πεθάνω για σας με ζήλο», απάντησε ο νεαρός. Τότε ο βασιλιάς, χαρούμενος και με αγάπη τον φίλησε, είπε:
– Εδώ είναι ο νέος Ισαάκ.
Τότε είπε στον Γιώργο:
“Αλλά δεν σας στέλνω να πεθάνετε για μένα και δεν θέλω καν να υποφέρετε για μένα”. Σας ρωτώ μόνο για ένα πράγμα. Πηγαίνετε στο βουνό Avksentiev, το οποίο δεν αξίζει ούτε καν να αναφερθεί στον Stephen, και να τον παρακαλέσετε να κόψει τη μοναστική σας κατάταξη και να σας δεχτεί ανάμεσα στους μαθητές του. Όταν το κάνει αυτό, επιστρέψτε αμέσως σε μας.
Ο νεαρός υποσχέθηκε να εκπληρώσει όλα όσα του ζήτησε ο βασιλιάς. Τότε ο Kopronim άρχισε να τον διδάσκει, καθώς είναι πιο βολικό για αυτόν να εκπληρώσει την αποστολή που του έχει ανατεθεί. και μετά από αυτές τις οδηγίες ο νεαρός άνδρας πήγε στο Όρος του Αυξέντιεφ.
Τη νύχτα πήγε στο μοναστήρι του Αγίου Στεφάνου και άρχισε να φωνάζει δυνατά:
– Έλεος σε με, χριστιανοί που ζουν εδώ, έλεος! Χάθηκα στην πορεία και δεν ξέρω πού να πάω, για να μην πέσω σε καμιά άβυσσο ή να μην πέσω στα δόντια ενός θηρίου.
Ο ευλογημένος Στέφανος άκουσε αυτές τις κραυγές και, στην φιλανθρωπία του, έριξε κρίμα για τους χαμένους. Κάλεσε τη μοναχό Μαρίνα, τον έστειλε να βρει έναν χαμένο άνθρωπο και να τον φέρει στο μοναστήρι. Όταν ο Ναυτικός έφερε τον Γιώργο, έπεσε στα πόδια του αγίου και άρχισε να του ζητάει ευλογίες. Ο άγιος συνειδητοποίησε ότι δεν αντιμετώπιζε έναν απλό άνθρωπο και άρχισε να αμφισβητεί τον Γιώργο:
– Ποιος είσαι και από πού είσαι;
Ο Γιώργος δεν κρύβει το γεγονός ότι βρισκόταν στο βασιλικό παλάτι και είπε ότι γι ‘αυτό έφυγε από την υπηρεσία κάτω από το βασιλιά, ότι ο βασιλιάς είχε γυρίσει την πλάτη του στο σωστό μονοπάτι και έσυρε όλους στους θανάτους.
“Εδώ είμαι,” είπε ο νεαρός άνδρας, “και σας έσπευσε, για να με ντύσετε στην Αγγελική τάξη, στην οποία επιζητώ έντονα». Σας παρακαλώ, ειλικρινής πατέρας, μην με απορρίπτετε ως ανάξιο.
Φοβούμενοι ότι θα υπήρχαν τυχόν προβλήματα από τον τσάρο, ο ευλογημένος Στίβεν δεν κατά την πρώτη στιγμή συμφώνησε να αποδεχθεί τον νεαρό από τους μοναχούς. Αλλά τον διαβεβαίωσε, λέγοντας ότι ο βασιλιάς δεν θα έρχεται εξαιτίας του με θυμό, και συγχρόνως ζήτησε σοβαρά τον άγιο να τον ταξινομήσει μεταξύ των μαθητών του και να μαστίζει στο μοναχισμό.
“Θα απαντήσετε στον Θεό για την ψυχή μου, αν δεν με κόψετε τώρα”.
Ο μοναχός κινήθηκε με τέτοια λόγια και, χωρίς να καταλάβει την πονηριά του διαβόλου, είπε στον Γιώργο:
«Επειδή βλέπω ότι ήρθατε εδώ με το ζήλο για σωτηρία, δεν θέλω να πάω εναντίον της εντολής του Κυρίου και δεν θα σας οδηγήσω έξω που ήρθε σε μας».
Τούτου λεχθέντος, άρχισε αμέσως να τον διδάσκει με ευσεβείς ομιλίες και, στη συνέχεια, ξεκινώντας από τα κοσμικά του ρούχα, έβαλε τις νέες αρχές του, διατάζοντάς τον να προετοιμαστεί για την υιοθέτηση μιας τέλειου μοναστικής εικόνας 7794 . Μετά από τρεις μέρες, ο αιδεσιμότατος ντύθηκε τον Γιώργο σε αυτή την εικόνα. Αμέσως, μετά την υιοθέτηση της αγγελικής τάξης, αυτός ο προδοτικός άνθρωπος έσπευσε στον βασιλιά, στην Κωνσταντινούπολη.
Βλέποντας τα μοναστικά ρούχα στον Γιώργο, ο βασιλιάς ήταν ευτυχισμένος, όχι επειδή αγαπούσε τον μοναχισμό, αλλά επειδή βρήκε έναν λόγο να κατηγορήσει τον Στεφάνου ότι διέσχιζε τους υπηρέτες του από αυτόν.
Έχοντας αφήσει το επόμενο πρωί στην πλατεία, ο βασιλιάς έφερε τον νεοαφιχθέντα μοναχό και πριν οι συγκεντρωμένοι άρχισαν να διαμαρτύρονται για όλους τους μοναχούς, κυρίως τον Στέφαν, τον κατηγόρησαν ότι απολάμβανε ανθρώπους με τη διδασκαλία του, όπως έκανε για παράδειγμα με τον αγαπημένο του βασιλιά . Οι άνθρωποι άρχισαν να φωνάζουν:
“Θάνατος στον άθλια αποπλανητή!”
Τότε ο βασιλιάς διέταξε να πλέξει μοναστικές ενδυμασίες με τον Γιώργο και να το ρίξει στο έδαφος. Μόλις το έκαναν αυτό, οι άνθρωποι άρχισαν να καταπατούν εκείνη την Αγγελική ρόμπα με τα πόδια τους, ντους τους μοναχούς με προσβολές και εκφοβισμό του μοναχισμού. Μετά από αυτό, ο βασιλιάς διέταξε να φέρει νερό και να πλύνει τον Γεώργιο, σαν να ξεπλένει τη μοναστική τάξη από αυτόν. Τελικά, τον ντύθηκε σε στρατιωτική ρόμπα, έβαλε το κράνος στο κεφάλι του και του έδωσε την τάξη του ιππόκομου 7795 . Μετά από όλα, έστειλε στρατιώτες στο όρος Auxentius με εντολή να καταστρέψει τη Μονή του Στεφάνου.
Οι πολεμιστές επιτέθηκαν στο μοναστήρι, όπως οι λύκοι σε ένα κοπάδι. Αφού διασκορπίστηκαν όλοι οι μοναχοί, έβαλαν φωτιά στην εκκλησία του μοναστηριού, ο μοναχός Στεφάνων λήστεψε από το κελί και με ατιμώρητο έσκαψε στο προάστιο της Χαλκηδόνας της Κωνσταντινούπολης. Στο δρόμο, προκάλεσαν πολλές προσβολές γι ‘αυτόν και τον βασανίζουν ανελέητα: κάποιοι τον έκαναν σκληρά στο έδαφος, άλλοι έβαζαν στα μάτια του, άλλοι έκαναν άλλες απερίγραπτες προσβολές. Όταν έφθασαν στην παραλία, οι στρατιώτες έβαλαν τον άγιο σε βάρκα και τον πήγαν στη Μονή Φιλίππικοβ, που βρίσκεται στη Χρυσοπολη 7796 , κοντά στο Βυζάντιο. Εδώ ο άγιος κρατήθηκε υπό κράτηση σε δεσμά και σε αλυσίδες σιδήρου για 70 ημέρες και όλη αυτή τη φορά δεν έτρωγε φαγητό. Και παρόλο που ο βασιλιάς του έστειλε πολλά σνακ, ο άγιος δεν δέχτηκε τίποτα και έστειλε τα πάντα πίσω.
Μετά από 70 μέρες, ο Τσάρος και ο πατριάρχης έστειλαν στον άγιο τα πιο σημαίνοντα αιρετικά – τον Θεοδόσιο, τον Επίσκοπο της Εφέσου, τον Κωνσταντίνο από τη Νικομήδεια, τον Νικόλα, τον Σισίνιο και τον Βασίλη, μαζί με τον Καλλιστό και άλλους εξειδικευμένους ρήτορες, για να συναγωνιστούν με τον Στέφαν για την πίστη και να τον προσκυνήσουν στο εικονομάτ . Ο τελευταίος, που έφτασε στο μοναστήρι του Φιλίππικοφ, διέταξε να τους φέρει τον ευλογημένο Στέφαν. Εμφανίστηκε μπροστά τους, αλυσοδεμένη με αλυσίδες σιδήρου, από τη σοβαρότητα του να μην μπορεί να σταθεί και να κινηθεί χωρίς βοήθεια: περπάτησε ανάμεσα σε δύο συζύγους, στους οποίους έσκυψε.
Πρώτα απ ‘όλα, ο Θεοδόσιος, επίσκοπος της Εφέσου, άρχισε να μιλάει. Όσον αφορά τον ευλογημένο Στέφανο, είπε:
“Σε ποια βάση, άνθρωπος του Θεού, θεωρείτε εμείς τους αιρετικούς και τοποθετείτε τον εαυτό σας πάνω από τους βασιλείς, τους πατριάρχες, τους επισκόπους και όλους τους άλλους χριστιανούς;” Μαθαζόμαστε όλοι και αγωνιζόμαστε για καταστροφή;
Σε αυτό ο άγιος απάντησε με μελανό τρόπο:
– Ακούστε τι λέγεται στις Θεϊκές Γραφές για τον προφήτη Ηλία. Κάποτε είπε στον βασιλιά Αχαάβ: «Δεν ενοχλείω τον Ισραήλ, αλλά εσύ και το σπίτι του πατέρα σου» ( 1 Βασιλέων 18:18 ). Έτσι λοιπόν είναι τώρα: Δεν εκνευρίζομαι την Εκκλησία του Θεού, αλλά εκείνοι που, παραβιάζοντας τις παραδόσεις των αρχαίων ιερών πατέρων, εισάγουν νέα δόγματα στην Εκκλησία. Για τον Βασιλέα τον Μεγάλο είπε: “Όλα όσα έχουν προδοθεί από τους Αγίους Πατέρες από την αρχαιότητα είναι άξια σεβασμού: παρ ‘όλα αυτά, η νεκρή θέση είναι ακατάλληλη και δεν μπορεί να πειράξει”. αυτή είναι η ουσία και οι ορισμοί σας ενάντια στο σεβασμό των ιερών εικόνων, ορισμοί που δεν καταρτίζονται από τους γιους της Καθολικής Εκκλησίας, αλλά από τους κακούς μοιχούς. Ως εκ τούτου, έρχεται στο μυαλό μου μια προφητική λέξη εγκαίρως: ( Ψαλμός 2: 2 ) – «Οι βασιλιάδες της γης επαναστατούν και οι πρίγκιπες συνωμοτούν εναντίον του Κυρίου» και στην ειλικρινή του εικόνα.
Ακούγοντας αυτά τα λόγια, ο Κωνσταντίνος, επίσκοπος Νικομηδείας, πήδηξε γρήγορα από το κάθισμά του, πήγε στον ιερέα, ο οποίος καθόταν στο έδαφος και τον χτύπησε με το πόδι του στο πρόσωπό του. Με τον ίδιο τρόπο, ένας από τους σκλάβους που υπήρχαν ταυτόχρονα έπληξε τον άγιο στη μήτρα. ο ευλογημένος έπεσε στο έδαφος και ο σκύλος άρχισε να καταπατά στο στήθος του.
Ο στρατιώτης ήταν αγανακτισμένος σε μια τόσο ξεχασμένη και άνομη υπόθεση και διέταξε όλους να σιωπήσουν. Στη συνέχεια γύρισε στον Στέφαν με τα εξής λόγια:
– Έχετε δύο αποτελέσματα: είτε να υπογράψετε τους ορισμούς του πρώην πρώην συμβουλίου, είτε να πεθάνετε ως απόρριψη των διαταγμάτων των πατέρων που διδάσκει ο Θεός. Επιλέξτε ένα πράγμα σύντομα.
Ο εμπνευσμένος Stephen αναφώνησε σε αυτό το θέμα:
“Ακούστε τα λόγια μου, κύριε Patrician!” Δηλώνω αυτά τα πράγματα με τον μεγάλο Απόστολο Παύλο: «Για μένα η ζωή είναι ο Χριστός και ο θάνατος» για την ειλικρινή του εικόνα είναι η «απόκτηση» ( Φιλ. 1:23 ). Σας είπα ήδη ξανά και ξανά ότι θα έλεγα: αν είχα αίμα μόνο σε μία χούφτα, τότε δεν θα ήμουν θλιβερός να το ρίξω για τις ιερές εικόνες του Χριστού. Ωστόσο, μας οδήγησαν να διαβάσουμε τους ορισμούς του καθεδρικού ναού σας, ώστε να ξέρω για ποιο λόγο απορρίπτετε τη λατρεία των θεϊκών εικόνων.
Και αμέσως ο Κωνσταντίνος της Νικομήδειας πήρε το βιβλίο και άρχισε να το διαβάσει. Το βιβλίο είχε τον τίτλο: “Η παράδοση του Αγίου Οικουμενικού έβδομου καθεδρικού ναού”. Μόλις ο τίτλος αυτός διαβάστηκε, ο άγιος έκανε ένα σημάδι με το χέρι του, καλώντας τον να σιγήσει, και στη συνέχεια αναφώνησε δυνατά:
“Σε μια αδύναμη βάση, χτίσατε το κλονισμένο κτίριό σας”. Γιατί καλείς τον καθεδρικό ναό σου ιερό; Εξάλλου, ονομάζετε: “ιερό” – αφαιρεθεί από όλους τους αγίους και διατάζετε να μην ονομάσετε ούτε τους Αποστόλους, τους μάρτυρες, τους προφήτες ή άλλους συζύγους που ευχαρίστησαν τον Θεό. Πώς μπορεί ο καθεδρικός ναός σας να είναι άγιος, καθώς παθαίνει και καταστρέφει όλα όσα είναι άγια; Καλείτε τον καθολικό σας καθολικό. αλλά πώς μπορεί να είναι καθολικό αν δεν είχε κανέναν από τους πατριάρχες ή τους εκπροσώπους τους ή ακόμη και γράμματα στα οποία θα δηλώνουν τη συγκατάθεσή τους να συγκαλέσουν ένα συμβούλιο. Ο καθεδρικός ναός σας δεν μπορεί να ονομαστεί καθολικός, γιατί είναι ψευδής. Τον αποκαλείς και τον έβδομο. Αλλά πώς είναι ο έβδομος αν είναι σε αντίθεση με τους πρώτους έξι καθεδρικούς ναούς; Αν ήταν ο έβδομος, τότε θα έπρεπε να ακολουθήσει το έκτο, πέμπτο και άλλο, πρώην, καθεδρικούς ναούς σε όλα. Διότι χωρίς το πρώτο, το δεύτερο, το τρίτο, το τέταρτο, το πέμπτο και το έκτο δεν μπορεί να υπάρξει έβδομη. Έτσι, ο καθεδρικός ναός σας δεν είναι ο έβδομος καθόλου, αφού απέρριψε τις παραδόσεις των πρώτων έξι καθεδρικών ναών.
Οι επίσκοποι αντιτίθενται σε αυτά τα λόγια:
“Λοιπόν, απορρίπτουμε τον αφοσιωμένο από τα έξι συμβούλια;” Όχι, δεν απορρίπτουμε προηγούμενα συμβούλια και έναν αφοσιωμένο από αυτούς, αλλά αποδεχόμαστε όλα αυτά.
Τότε ο άγιος απάντησε:
– Δεν είναι στις ιερές εκκλησίες που έγιναν οι πρώηροι καθεδρικοί ναοί, δηλαδή μιλάω για εκείνες τις εκκλησίες που ήταν διακοσμημένες με εικόνες. Ο πρώτος καθεδρικός ναός έλαβε χώρα στη Νίκαια, στην τεράστια εκκλησία αυτής της πόλης. Η δεύτερη – στην Κωνσταντινούπολη, στην εκκλησία της Αγίας Ειρήνης. Το τρίτο είναι στην Έφεσο, στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Ευαγγελιστή. Το τέταρτο – στη Χαλκηδόνα – στην μητροπολιτική εκκλησία του καθεδρικού ναού. Ο πέμπτος και ο έκτος είναι πάλι στην Κωνσταντινούπολη, ο πρώτος που πραγματοποιείται στην εκκλησία της Αγίας Σοφίας, ο δεύτερος στον ναό του παλατιού, που ονομάζεται Thrull. Ήταν όλες αυτές οι εκκλησίες διακοσμημένες με ειλικρινείς εικόνες; Και κανένα από τα προηγούμενα συμβούλια δεν τις απέρριψε, όπως απορρίπτει το συμβούλιο σας. Τι μου λέτε για αυτό;
Ήταν έκπληκτος με τη σοφία του Αγίου Στεφάνου και ήταν σιωπηλοί, έχοντας τίποτα για να τον αντικρούσει. Μόνο ένας από αυτούς που κάθονταν μαζί τους είπε:
– Αλήθεια, αυτό που είπε ο Στέφανος είναι αλήθεια!
Ο άγιος έγειρε τα μάτια του στον ουρανό. τότε, σηκώνοντας τα χέρια του και αφήνοντας ένα στεναγμό από τα βάθη της καρδιάς, αναφώνησε δυνατά:
– Αν κάποιος δεν τιμήσει τον Κύριο Ιησού Χριστό, που απεικονίζεται σε εικόνες σύμφωνα με την ανθρώπινη φύση, ας υπάρξει ένα αναθέμα και να συμμετάσχετε μαζί με εκείνους που λένε: “Πάρτε, πάρτε, να τον σταυρώσετε!” ( Ιωάννης 19:15 ) 7797 .
Τότε οι κακοί αιρετικοί, βλέποντας ότι δεν μπορούσαν να νικήσουν τον άγιο στη διαμάχη, διέταξαν να τον οδηγήσουν στη φυλακή, και οι ίδιοι, γεμάτοι με ντροπή, επέστρεψαν σε αυτούς που τους έστειλαν.
Όταν ήρθαν στο βασιλιά, ο βασιλιάς ρώτησε:
– Τι κατάφερες να κάνεις;
Οι επίσκοποι ήθελαν να κρύψουν την ντροπή τους, αλλά ο Callist τους προειδοποίησε, λέγοντας στον βασιλιά όλη την αλήθεια.
– Ω βασιλιά! Είπε ότι είμαστε νικημένοι στο επιχείρημα του Stephen. Είναι ένας σοφός άνθρωπος και στα λόγια του βρίσκεται ανυποστάτη δύναμη. Επιπλέον, είναι θαρραλέος και ατρόμητος, όχι μόνο απαγορευμένος, αλλά και φοβισμένος από τον ίδιο τον θάνατο.
Στη συνέχεια, ο θυμωμένος βασιλιάς διέταξε να στείλει τον μοναχό Στεφάνου σε φυλάκιση στις χώρες Ελλήσποντο, στο νησί του Prokonnis 7798 .
Πριν πάει εκεί, ο άγιος βοήθησε το μοναστήρι του ηγουμένου Φιλίππικοφ, που ήταν άρρωστος και ήταν ήδη στο θάνατο. Προσευχόμενος πάνω του και αγγίζοντας το χέρι του, ο ευλογημένος τον θεραπεύει και σηκώνει την ασθένεια από το κρεβάτι. Στη συνέχεια, έχοντας εισέλθει στο πλοίο που ετοίμασε γι ‘αυτόν, έπλευσε στον τόπο της εξορία του. Έχοντας φθάσει στο νησί του Προκόννη, άρχισε αρχικά να περιηγείται σε όλους τους ερημωμένους χώρους και τελικά βρήκε ένα όμορφο σπήλαιο, που ονομάζεται κάτοικοι αυτής της χώρας του Κισσούδα. Υπήρχε μια μικρή εκκλησία στο όνομα της Αγίας Άννας, ο πρόγονος του Κυρίου στη σάρκα, η μητέρα της Άγιας Θεοτόκου. Ο άγιος ήταν πολύ χαρούμενος και έβαλε ένα κελί κοντά στο σπήλαιο. Εδώ, ζώντας για τη δόξα του Θεού, έφαγε τις ρίζες των τοπικών φυτών.
Εν τω μεταξύ, οι μαθητές του μοναχού Στεφάνου, που εκδιώχθηκαν από το μοναστήρι του, που βρισκόταν στο όρος Auxentius, διασκορπίστηκαν σε διάφορες χώρες, όπως τα πρόβατα χωρίς βοσκό. Όμως, έχοντας ακούσει ότι ο δάσκαλός τους φυλακίστηκε στο νησί του Προκόννη, όλοι συγκεντρώθηκαν σε αυτόν, εκτός από δύο που αποχώρησαν από τον άγιο ποιμένα, όπως ο Ιούδας από τον Χριστό ή ο Δήμας και ο Ερμονένος από τον Παύλο ( 2 Τιμ. 1:15, 4:10 ) . Ήταν ο Σέργιος, ο οποίος κατέγραψε συκοφαντικές κατηγορίες εναντίον του αγίου και ο Στίβεν, ο οποίος ήταν αρχικά ένας κοσμικός ιερέας, και στη συνέχεια πήρε το μαντείο στα χέρια ενός αγίου σε μοναστική τάξη.
Αφού απέρριψε και πάλι τη μοναστική τάξη, μαζί με τον Θεό, και έβαλε τα κοσμικά ρούχα, ήρθε στον βασιλιά και του είπε:
– Ο ευσεβής βασιλιάς! Με τις φροντίδες σας, έχω απαλλαγεί από τους σατανικούς δεσμούς και, αφού έβγαλα τα σκοτεινά μου ρούχα, έβαλα τώρα τα ελαφρά.
Ο βασιλιάς ήταν πολύ ευχαριστημένος και τον αγάπησε, τον έκανε τότε επικεφαλής του Επιμελητηρίου της Σόφιας, όπου ήρθε συχνά. Ταυτόχρονα, ο Kopronim τον χαρακτήριζε χαρά ως πατέρας, αν και αυτός ο γιος του θανάτου δεν μπορούσε παρά να ενθουσιάσει να κλαίει για τον εαυτό του. Έτσι, και οι δύο: ο Σέργιος και ο Στέφαν, χωρίζονται από το πρόσωπο των μαθητών του αγίου. τα υπόλοιπα όλοι συγκεντρώθηκαν, όπως είπε, στον μοναχό Stephen και έχτισαν ένα μοναστήρι. Η μητέρα του ήρθε στο ευλογημένο με την κόρη της και η αδελφή του, Θεοδότειος, και κοντά στη σπηλιά του κανόνιζαν ένα μοναστήρι για τον εαυτό τους, στον οποίο ζούσαν με υπερηφάνεια, απολαμβάνοντας μερικές φορές τα μελωτά λόγια του μέντορά τους, του Μοναχού Στεφάνου. Ο μοναχός έκανε έναν πυλώνα για τον εαυτό του, και πάνω του μια στενή καλύβα. Αφού ανέβηκε στον πυλώνα, έκλεισε σε εκείνη την καλύβα. εκείνη την εποχή ήταν 49 ετών. Για τις μεγάλες πράξεις του αγίου, ο Θεός τον δοξάσει και του έδωσε το δώρο των θαυμάτων. Έτσι, ο ευλογημένος Στίβεν άνοιξε τα μάτια του στους τυφλούς, απελευθέρωσε τη δημοκρατική νεολαία από το κακό πνεύμα, θεραπεύοντας τον αιμορραγό με την προσευχή πάνω του, περισσότερο από μία φορά έσβησε τον ενθουσιασμό της θάλασσας και έσωσε πολλά πλοία από τη βύθιση. Επιπλέον, οι ναυπηγοί έχουν επανειλημμένα δει τον να ταξιδεύουν στο νερό ή να διατάσσουν ένα πλοίο ή να διαλύουν ιστία.
Ενώ ο άγιος έγινε διάσημος στο νησί του Προκόννη με τα θαύματα του, η μητέρα του πέθανε. Αυτό ήταν το δεύτερο έτος φυλάκισης του θρησκευόμενου. Όταν πήγε στον Κύριο, η κόρη της Θεοδότια έκλαψε πικρά για την. Η μητέρα του Στεφάνου, η ευλογημένη Άννα, της είπε:
“Δεν έχετε αρκετό λόγο να κλάψετε, γιατί και εσείς θα έρθετε μαζί μου στον Κύριο Χριστό”.
Και έτσι συνέβη: την έβδομη ημέρα μετά το θάνατο της ευλογημένης Άννας, η μητέρα του μοναχού Στεφάνου, η Θεοδότια πέθανε.
Εκείνη την εποχή υπήρχε ένας πολεμιστής στο νησί του Προκόννη, το όνομά του από τον άγιο (όπως ονομάστηκε Στεφάν). Ήταν ντόπιος Αρμένικος και προέρχεται από ευρωπαϊκές χώρες. Στο δρόμο αρρώστησε με μια φοβερή ασθένεια, έτσι ώστε το αριστερό μισό του σώματός του να ήταν στεγνό. Ακούγοντας ότι ο μοναχός Στεφάνης θεραπεύει κάθε είδους ασθένειες, ήρθε σε αυτόν μέσω της εξουσίας, έπεσε στο έδαφος μπροστά του και προσευχόταν για θεραπεία με δάκρυα. Ο μοναχός του διέταξε να υποκύψει στις εικόνες του Χριστού και της Παναγίας, και όταν το έκανε με ζήλο, αμέσως θεραπεύτηκε εντελώς. Όταν ο πολεμιστής επέστρεψε στους φίλους του, άρχισαν να τον ρωτούν: πώς ανακτήθηκε; Ο πολεμιστής, που δεν έκρυψε το έλεος του Θεού που αποκαλύφθηκε πάνω του, είπε:
– Όταν υποκλίψα στις εικόνες του Χριστού και της Παναγίας, που μου διέταξε ο μοναχός Στεφάνου, ο οποίος ήταν στο Προκόννη, έλαβε θεραπευτική αγωγή από την ασθένειά του.
Οι πολεμιστές το ανήγγειλαν στον ανώτερο, ο οποίος κυβέρνησε τη Θράκη. Ο αρχηγός του καλούσε τον θεραπευμένο πολεμιστή και τον έστειλε αμέσως στον βασιλιά, ερωτώντας τον πώς ανακτήθηκε. Ο βασιλιάς άρχισε επίσης να αμφισβητεί τον πολεμιστή για την ανάκαμψή του και όταν έμαθε ότι είχε θεραπευθεί υποκλίνοντας στις ιερές εικόνες, άρχισε να τον αποκαλεί ειδωλολάτρη, τον κατηγορούσε με μανία, σαν να είχε κάνει ένα άθετο έργο. Τότε ο θεραπευμένος, ντροπιασμένος από τον βασιλιά, μετανόησε ότι υποκλίθηκε στις εικόνες, και απέρριψε δημοσίως το σεβασμό τους, έχοντας κάνει έναν όρκο για να μην τους υποκύψει πάλι. Γι ‘αυτό, ο άνομος βασιλιάς τον αγάπησε και τιμούσε την τάξη του εκατονταετού. Αλλά όταν αυτός ο ασεβής πολεμιστής, έχοντας αφήσει το βασιλικό παλάτι, ήθελε να βάλει το άλογό του, το άλογο ξαφνικά εξοργίστηκε και, ανατρέποντάς τον από τον εαυτό του, άρχισε να καταπατά τον ατυχή άνθρωπο με τα πόδια του και μέχρι τότε τον σφράγισε μέχρι να χάσει το πνεύμα του. Αυτή η εκτέλεση έγινε δεκτή από αυτόν τον αχάριστο αποστάτη.
Αυτό το θαύμα, μαζί με άλλα θαύματα που πραγματοποίησε ο ευλογημένος Στέφανος, οδήγησε τον βασιλιά σε μεγάλο θυμό και οργή. γιατί ο βασιλιάς ήξερε ότι ο μοναχός, που ζει στο Προκόννη, δοξάζεται με θαύματα και διδάσκει σε όλους να λατρεύουν ιερές εικόνες. Ως εκ τούτου, αποφάσισε να αφαιρέσει την αγία ζωή, για την οποία διέταξε να τον φέρει από τη φυλακή. Όταν ο άγιος μεταφέρθηκε στα Κοπρόνιμ, ο άτακτος βασιλιάς διέταξε, πρώτα απ ‘όλα, να τον συνδέσει με σιδερένια αλυσίδες, να βάλει τα πόδια του σε ένα μπλοκ και να τον φυλακίσει σε ένα θλιβερό μπουντρούμι γνωστό ως Phial 7799 . Μετά από αρκετές ημέρες, ο Kopronim, με τους δύο σημαντικότερους αξιωματούχους του σε ένα από τα παλάτια της χώρας, διέταξε να φέρει τον ευλογημένο Stephen στον εαυτό του.
Πηγαίνοντας στον βασιλιά, ο αιδεσιμότατος στο δρόμο ρώτησε έναν εραστή θεού για ένα νόμισμα που φέρει βασιλική εικόνα και το έβαλε μυστικά στην κουκούλα του.
Μόλις ο βασιλιάς είδε τον άγιο, αμέσως άρχισε να φωνάζει δυνατά:
– Ω, πρόβλημα, πρόβλημα! Και με τι θέλω να κάνω; Αυτός ο άνθρωπος κατακρίνει τη δύναμή μου, με τιμωρεί και δεν με καταλογίζει σε τίποτα!
Και μίλησε για τον άγιο πολλά φριχτά και προσβλητικά λόγια. Αλλά ο ευλογημένος στέκεται σιωπηλά, με το κεφάλι κάτω. Τότε ο βασιλιάς είπε:
“Γιατί δεν μου λέτε τίποτα, κακός άνθρωπος;”
Ο ευλογημένος Στέφαν σε απάντηση σε αυτό άρχισε να λέει μελαγχολικά:
«Αν εσείς, ο βασιλιάς, σκοπεύατε να με σκοτώσετε, τότε θα σκοτώσετε τώρα». Και αν μου τηλεφώνησε να ρωτήσω κάτι, τότε θα πρέπει να δαμάζεις το θυμό σου και να μιλάς με ήρεμα.
Ακούγοντας αυτά τα λόγια, ο βασιλιάς ζήτησε από τον άγιο:
“Πες μου τι λέτε για μας αιρετικούς;” Ποια εκκλησιαστική παράδοση σπάμε;
Ο αιδεσιμότατος απάντησε:
– Απορρίπτετε την εκτίμηση των ιερών εικόνων, τα οποία μας έχουν αφιερωθεί από την αρχαιότητα από τους πατέρες που φέρουν το Θεό.
Ο κλέφτης αντιτίθεται σε αυτό:
– Μην καλέσετε αυτές τις ιερές εικόνες: αυτές δεν είναι ιερές εικόνες, αλλά εικόνες ειδώλων. και ποια είναι η κοινωνία των αγίων με είδωλα;
Σε αυτό ο άγιος σύζυγος απάντησε:
– Αυτός που λατρεύει την εικόνα, δεν λατρεύει την ίδια την ουσία. γιατί η λατρεία που δίνεται στην εικόνα περνάει στο αντίθετο, όπως λέει ο Άγιος Βασίλειος ο Μέγας.
Ο βασανιστής είπε στον άγιο:
– Είναι δυνατή η απεικόνιση με υλικά χρώματα, τα οποία είναι πολύ σκοτεινά και ακατανόητα στο μυαλό; Και είναι δίκαιο να λατρεύουμε με αισθησιακό τρόπο εκείνους των οποίων η φύση είναι άγνωστη σε κανέναν;
Ο αιδεσιμότατος απάντησε:
– Ποιος από αυτούς που έχουν λόγο θα πει ότι με υλικά χρώματα είναι δυνατόν να απεικονιστεί η άυλη φύση του Θεού; Ακόμα και το μυαλό του Θεού δεν μπορεί να περιγράψει τα πλάσματα του Θεού. Όσο περισσότερο είναι αδύνατο να τον απεικονίσεις με χρώματα. Αλλά όταν εμείς εκπροσωπούμε την εικόνα του Χριστού, δεν απεικονίζουν την Θεία φύση Του, αλλά ο άνθρωπος μορφή του, όπως η δική μας, που οι απόστολοι έχουν δει και αγγίξει, όπως ο Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής είπε, «έχουμε δει με τα μάτια μας, το οποίο μας και τα χέρια μας έχουν αγγίξει» ( 1 Ιωάννης 1: 1 ). Και αν με δείξεις στα λόγια του Μωυσή: Ex. 20 – “Μην φτιάξετε τον εαυτό σας είδωλο ή οποιαδήποτε εικόνα αυτού που βρίσκεται στον ουρανό πάνω και εκείνου της γης κάτω και εκείνου του ύδατος κάτω από τη γη ” τότε θα σας πω ότι ο ίδιος ο Μωυσής έκανε τις εικόνες δύο χρυσών χερουβίων, για τις οποίες ο Θεϊκός Απόστολος αφηγείται έτσι: Εβρ. 9 – “Χερουβείες της δόξας που επισκιάζουν το καθαρτήριο” . Αλλά ο ίδιος ο βωμός, η σκηνή και ο άγιος των αγίων απεικόνιζαν την ομοιότητα του ουρανού, όπως λέει ο ίδιος ο Απόστολος: Εβ. 8 – “που εξυπηρετούν την εικόνα και τη σκιά του ουρανού” .
Τι κάνουμε με τους ανομίους, όταν, ορατοί στους ανθρώπους, η ανθρώπινη εικόνα του Χριστού γράφουμε στην εικόνα και τον λατρεύουμε; Ή όταν λατρεύουμε ένα σταυρό από κάποια ουσία, λατρεύουμε πραγματικά μια ουσία; Ομοίως, όταν τιμούμε τα ιερά αγγεία, τότε δεν μπορεί να υπάρχει αμαρτία στη συνείδησή μας, αφού γνωρίζουμε ότι τα αγγεία είναι αγιασμένα με την επίκληση του ονόματος του Χριστού. Γιατί επαναστατούμε εναντίον όλων αυτών; Μετά από αυτό, θα θελήσετε να απορρίψετε το άγιο Σώμα και το Αίμα του Χριστού που προσφέρεται μυστηριωδώς με το πρόσχημα του ψωμιού και του κρασιού που απεικονίζουν το Σώμα του Χριστού που υπέφερε στον Σταυρό και τώρα μένει στον ουρανό και με τον οποίο λατρεύουμε και λαμβάνουμε κοινωνία λαμβάνουμε την κληρονομιά του αιώνιου καλό Εσείς, μη υποθέτοντας διάκριση ανάμεσα στον ιερό και τον ανόητο, θα συνειδητοποιήσετε την εικόνα του Χριστού, μαζί με την εικόνα του Απόλλωνα και την εικόνα της Παναγίας μαζί με το άγαλμα της Αρτέμιδος, τα καταπατήσετε και τα κάψετε στη φωτιά.
Σε αυτό ο βασιλιάς απάντησε:
“Εσείς, ο ανόητος κακός, νομίζετε ότι εμείς, καταπατώντας αυτές τις εικόνες, καταπατάτε τον Χριστό;”
Τότε ο σοφός Στέφανος, που επιθυμούσε, σύμφωνα με το έθιμο των εξειδικευμένων μαχητών, να νικήσει τον εχθρό με τα δικά του όπλα, έβγαλε ένα νόμισμα από την κουκούλα, που είχε την εικόνα του αμαρτωλού βασιλιά Κοπρόννη και τον οποίο είχε ζητήσει να αμφισβητήσει από έναν ευσεβή άνθρωπο. Παρουσιάζοντας αυτό το νόμισμα, ο μοναχός ρώτησε τον βασιλιά με τους ίδιους όρους με τους οποίους ο Χριστός είχε κάποτε ζητήσει από τους Φαρισαίους:
– “Ποιον είναι αυτή η εικόνα και η επιγραφή;” ( Ματθαίος 22:20 ).
Ο βασιλιάς απάντησε γεμάτος έκπληξη:
“Κανένα άλλο από το βασιλιά.”
Ο άγιος ρώτησε πάλι:
– Τι θα συνέβαινε αν κάποιος απεικόνιζε τον βασιλιά στο έδαφος και τον έβαλε κάτω από το έδαφος; Θα τιμωρηθεί γι ‘αυτό;
Οι συμμετέχοντες στο διαγωνισμό απάντησαν:
– Ναι! Κάποιος τέτοιος άνθρωπος θα υπέστη μεγάλη τιμωρία, αφού θα είχε ενοχλήσει τη βασιλική εικόνα.
Τότε, ο θρησκευόμενος, παίρνοντας μια βαθιά ανάσα, είπε:
“Πόσο τυφλός είσαι και πόσο τρελός είσαι!” Αν για την ανυπαρξία της εικόνας του βασιλιά της γήινης και θνητού τιμωρείται από μια τρομερή εκτέλεση, τότε τι τιμωρία υποτάσσετε, καταπατώντας την εικόνα του Υιού του Θεού και της Μητέρας του και θέτοντάς τα στη φωτιά.
Αφού είπε αυτά τα πράγματα, ο άγιος έβγαλε ένα νόμισμα και ρίχνοντας το στο έδαφος, άρχισε να σφίγγει τα πόδια του. Βλέποντας αυτό, οι παρόντες έσπευσαν να σκαρφαλώσουν στον άγιο, σκοπεύοντας να τον πετάξουν από το θάλαμο στη θάλασσα, για το θάλαμο όπου έλαβε χώρα η συζήτηση με τον ιερέα αναστήθηκε πάνω από τη θάλασσα. Αλλά ο βασιλιάς, προσποιούμενος ότι ήταν ταπεινός, παρόλο που ο φοβερός θυμός βράζει μέσα του, απαγόρευσε να κάνει αυτό, αλλά διέταξε να πάρει τον άγιο σε δημόσια φυλακή και να τον φυλακίσει εκεί.
Μπαίνοντας σε αυτό το μπουντρούμι, ο άγιος είπε:
– Αυτό το μπουντρούμι θα είναι ένα καταφύγιο κατά τη διάρκεια της πραγματικής μου ζωής. Πρέπει να μείνω εδώ μέχρι την τελευταία μου αναπνοή και θα εξετάσω τον τόπο της κατοικίας μου ως ανταμοιβή για πίστη σε ειλικρινείς εικόνες.
Αφού φυλακίστηκε στο απομακρυσμένο δωμάτιο του μπουντρούμι, ο άγιος βρήκε τριακόσια σαράντα δύο μοναχούς καθισμένους σε αυτό, οι οποίοι εργάστηκαν σε διάφορες χώρες και μοναστήρια και ρίχτηκαν στη φυλακή για να τιμούν τις ιερές εικόνες. Ορισμένοι από αυτούς είχαν αποκοπεί από τις μύτες τους, άλλοι είχαν αφαιρεθεί τα αυτιά τους, άλλοι είχαν χέρια: η τελευταία σκληρότητα χρησιμοποιήθηκε σε σχέση με εκείνους που συντάσσουν βιβλία για την υπεράσπιση του σεβασμού των εικονιδίων. Κάποιοι έφεραν έλκη στο σώμα τους από τραύματα που δεν είχαν ακόμα πλήρως θεραπευθεί. μερικοί είχαν πρόσωπα καμένα και λερωμένα με πίσσα. άλλοι είχαν τα κεφάλια τους κομμένα για γελοιοποίηση. Βλέποντας όλους εκείνους που υποβλήθηκαν σε αυτές τις ταλαιπωρίες, ο μοναχός δοξάρισε την υπομονή και τις πράξεις τους και άρχισε να θρηνεί πολύ ότι δεν ήταν σε θέση να φέρει τέτοια βάσανα για τις ιερές εικόνες. Οι άγιοι πατέρες, όμως, λάβαραν τον ευλογημένο Στέφανο και τον επέλεξαν ως επικεφαλής και δάσκαλο. Και αυτό το μπουντρούμι έγινε σαν μοναστήρι και σε αυτό εκτελέστηκαν τακτικά τραγούδια και προσευχές σύμφωνα με τη διάταξη και το χάρτη της μονής.
Όταν μένει στη φυλακή, ο μοναχός έλαβε τροφή από μια γυναίκα που αγάπησε θεούς, η οποία ήταν σύζυγος ενός από τους φρουρούς. Κάθε Σάββατο και Κυριακή έφερε στο μπουντρούμι ψωμί και νερό και το εξυπηρετούσε κρυφά στον άγιο. Αρχικά, ο ευλογημένος δεν ήθελε να δεχθεί τα τρόφιμα που έφερε από τα χέρια της, επειδή δεν ήξερε αν ήταν ευσεβής και λατρευόταν εικόνες. γιατί αποτρόπαινε τους αιρετικούς και δεν ήθελε να πάρει τίποτα από τα χέρια τους. Όμως αυτή η γυναίκα, ως μάρτυρας της ευσέβειάς της, του έφερε τις εικόνες της Άγιας Θεοτόκου και των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, κρυφά φυλαγμένων από αυτήν. Έχοντας υποκύψει ενώπιον του ιερού μοναχού σε αυτές τις ιερές εικόνες, τους φίλησε και στη συνέχεια τους έδωσε σε αυτόν, τον ευλογημένο Στέφανο, κρατώντας εκείνες τις ειλικρινείς εικόνες στην θέση του, σε μνήμη της στις ιερές προσευχές του.
Μια μέρα, ο Άγιος Στέφανος μίλησε με άλλους πατέρες για τα πολλά και ποικίλα βάσανα που επέβαλαν οι ευσεβείς από τους κυβερνήτες του τσάρου, τους αμφιταίρους και τους 7800 ηγεμόνες . Παρεμπιπτόντως, ένας από τους κρατούμενους, ο Αντώνιος της Κύπρου, υπενθύμισε το μαρτύριο του κυπριακού μοναχού Παύλου. Η Επισκοπή Κρήτης Ο Θεοφάνης, με το παρατσούκλι Λαρδοτίρ, έβαλε στο έδαφος μπροστά του, από τη μια πλευρά, την εικόνα της Σταύρωσης του Χριστού, από την άλλη πλευρά το όργανο των βασανιστηρίων και του είπε:
– Επιλέξτε για τον εαυτό σας, τον Παύλο, ένα από τα δύο πράγματα: ή συμφωνείτε να καταπατήσετε την εικόνα του Χριστού με τα πόδια σας για να είστε ζωντανοί σε σας. ή θα υποστείτε έναν άγριο θάνατο, βασανισμένος από τα εργαλεία που βρίσκονται μπροστά σας, εκτός αν θέλετε να εκπληρώσετε την εντολή σας.
Αλλά ο θαρραλέος Παύλος αναφώνησε δυνατά:
– Δεν θα πάω, Κύριε, Ιησούς Χριστός, ο Μοναδισμένος Υιός του Θεού, να καταπατήσω την ιερή εικόνα σου με τα πόδια μου.
Τούτου λεχθέντος, ο Παύλος γονάτισε και φιλούσε ευλαβικά την ιερή εικόνα, δείχνοντας ότι δεν φοβόταν τις απειλές του βασανιστή και ήταν έτοιμος να πεθάνει για την εικόνα του Χριστού. Τότε ο μαχητής έγινε πολύ θυμωμένος και έσκασε σε μανία. Πρώτα απ ‘όλα, διέταξε δύο σιδερένια σανίδια για να σφίξουν σταθερά και σθεναρά το σώμα του εξομοιωτή, στη συνέχεια, να κρεμάσει το κεφάλι του Παύλου προς τα κάτω, να σκίσει το σώμα του με ένα κομμάτι σίδηρο, και τελικά να πυροβολήσει κάτω από αυτό και να το φωτίσει. Σε αυτή τη δυστυχία, ο Παύλος πέθανε, καίγεται από τη φωτιά, και έγινε θυμίαμα προς τον Κύριο.
Όταν ο Αντώνης το είπε, όλοι οι πατέρες ρίχνουν ζεστά δάκρυα. Έπειτα, άρχισε να μιλάει ένας άλλος κρατούμενος, ο οποίος ονόμαζε Φέστορυκτ, ένας ηλικιωμένος άντρας και σεβαστός από την ιερατική χειροτονία, της οποίας η μύτη κόπηκε για πίστη στο σεβασμό των εικόνων και ολόκληρο το πρόσωπό του είχε καεί με βρασμό πίσσας.
“Κάποτε στο μοναστήρι μας, που ονομάζεται Pelicita”, είπε, “μια ιερή θυσία χωρίς αίμα πραγματοποιήθηκε στην Αγία και Μεγάλη Πέμπτη της Μεγάλης Εβδομάδας. Ξαφνικά, ο δράστης Lahanodragon με πολλούς πολεμιστές επιτίθεται στο μοναστήρι. Με τολμηρή είσοδο στον βωμό, διέταξε να σταματήσει να τραγουδά και να ανατρέψει τα θρησκευτικά μυστήρια του Χριστού στη ζωή.
Στη συνέχεια, καταλαμβάνοντας τους επιλεγμένους σαράντα δύο μοναχούς, τις συνέδεσε με σιδερένια αλυσίδες – από μερικές από τις άλλες προκάλεσε σοβαρές πληγές, βασανίζοντας το σώμα τους, άλλοι έκαψαν τα γένια και τα πρόσωπά του, αφού είχαν προηγουμένως επικαλυφθεί με πίσσα, άλλοι, συμπεριλαμβανομένου και εμού, τους έκοψαν τις μύτες. Μετά από αυτό, έβαλε φωτιά στην εκκλησία και έκαψε μαζί με ολόκληρο το μοναστήρι. Οι ίδιοι επιλεγμένοι σαράντα δύο μοναχοί, οι οποίοι δεσμεύονταν σε αλυσίδες, ο ληστής φυλακισμένοι στην περιοχή των Εφέσεων, τοποθετώντας τους όλα σε ένα ερειπωμένο λουτρό, στην είσοδο του οποίου επιβιβάστηκαν. Εκεί όλοι είχαν λιμοκτονηθεί μέχρι θανάτου.
Ο Αναστάσιος Στέφανος, ακούγοντας τέτοιες ιστορίες, παρότρυνε τους αδελφούς να έχουν το ίδιο θάρρος και υπομονή. Τότε ο ίδιος υπενθύμισε έναν ορισμένο Πέτρο που έζησε στα Βλαχέρνα. Έπεσε στον τσάρο για ανάκριση, αυτός ο Πέτρος, για την αφοσίωσή του στο σεβασμό των εικονιδίων, χτυπούσε ανελέητα με βόδια, αλλά έδειχνε τέτοια υπομονή που δεν κουνούσε και ουρλιάζει καθόλου, σαν να μην είχε πόνο. Επιπλέον, δεν φοβόταν να εντυπωσιάσει τον ίδιο τον τσάρο με κατηγορηματικά λόγια, σαν ένα είδος αιχμής, που τον καλούσε τον νέο Ιουλιανό αποστάτη 7801 . Ο ευλογημένος Στέφανος υπενθύμισε επίσης ένα συγκεκριμένο Ιωάννη, τον οποίο ο βασιλιάς δεν μπορούσε να αναγκάσει να καταπατήσει κάτω από την εικόνα του Χριστού και της Θεοτόκου. Μετά από πολλές μάταιες προσπάθειες, ο κλέφτης τον διέταξε να ράψει στη γούνα και, έχοντας δέσει μια πέτρα στη γούνα, το έριξε στη θάλασσα και έπνιξε τον άγιο.
Ράσκαζσβαγέ άλλος άλλος, οί όποιοι πρεσβήνουν, γιά τίς ΧΡΙΣΤΕΣ, ας γοηθώ τίς ζωές τους, ζητήσατε τίποτα γιά τίς λατρείες καί τό άλλο,
– Потерпите, братия, ради Господа, и постжждите за Него до последнего издыхания. «Если только с Ним страдаем, чтобы с Ним и прославиться» ( Ρωμα.8: 17 ).
Όλα τα βήματα μοιάζουν με τη νίκη του, και το κοτόπουλο μοιάζει.
Βλάσνιους Στέφανος έβγαλε στο λαϊκό ρυθμό μείνων. Τότε ο Θεός αποκαλύπτει την εικόνα του για την επόμενη μέρα. Έπειτα από την εξαφάνιση του νήματος της γυναίκας, προσφέρθηκε να μιλήσει με τον εαυτό του:
– Να δοξάρετε το θύμα του Θεού για την ευημερία σας, το οποίο σας έδωσε την ευκαιρία. Ты достаточно послужила мне. Οι περισσότεροι δεν έχουν υποφέρει από το ότι έχουν υποστεί ζημιές και πείθια, όπως η προσφορά τους.
Η σιωπηρή γυναίκα, η γυναίκα, η γυναίκα, η αγάπη, η αγάπη, η αγάπη, η θρησκεία. Видя печалье, преподобный сказал ей:
– Πριν από λίγο καιρό, μου αρέσει. Η ζαχαροπλαστική και η ζαχαροπλαστική μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την αποφυγή της ρύπανσης και την απομάκρυνσή τους.
Затем, отослав жену пазитель, преподобный предался молитвенным подвигам и пребывал в молитве день и ночь. Δεν έχει γίνει λόγος για την προσωπική του ζωή, που έχει να κάνει με την αγάπη και την ευχαρίστηση. Εδώ μπορείτε να μάθετε για το δικό σας ξυλουργικό τοίχο, το οποίο είναι ιδανικό για όσους αγαπούν την ζωή σας.
Έγινε μια σύντομη συμβουλή για το θέμα και το τέλος του τριμήνου του πολέμου, το οποίο έκανε την εμφάνισή του στο όνομα του κόσμου και του κόσμου,
– Ο Θεός μπορεί να σας επιστρέψει εκατό φορές για τα καλοσύνη που μου δείξατε και θα σας κοιτάξει με ένα έλεος μάτι από το ύψος Του. Γιατί δείξατε στον εαυτό σας έναν αληθινό μαθητή του Εκείνου που είπε: “καθώς κάνατε αυτό σε ένα από αυτά τα μικρά αδέλφια Μου, μου κάνατε” ( Ματθαίος 25:40 ) και επίσης: “αυτός που δέχεται τους δίκαιους, στο όνομα των δίκαιων, θα λάβει την αμοιβή των δίκαιων ” ( Ματθαίος 10:41 ). και στην τρίτη θέση: “Και όποιος σας δίνει ένα ποτήρι νερό για να πιείτε στο όνομά μου, επειδή εσείς του Χριστού, αληθώς σας λέω, δεν θα χάσετε την ανταμοιβή του” ( Μάρκος 9:41 ). Το κάνατε όλα αυτά εξυπηρετώντας μου και επομένως δεν θα χάσετε την ανταμοιβή σας.
Τότε ο άγιος της έδωσε τις ιερές εικόνες που είχε προηγουμένως φέρει σε αυτόν, και της είπε:
“Αποδεχτείτε τον πολύτιμο θησαυρό σας.” Θα χρησιμεύσει ως υπεράσπιση εναντίον όλων των κακών και θα είναι μια απόδειξη της Ορθοδοξίας σας σε αυτόν και τον μελλοντικό αιώνα.
Αφού είπε αυτά τα λόγια, ο άγιος αναστέναξε βαριά και είπε:
“Σε μια μέρα θα αφήσω τη γήινη ζωή και θα μετακομίσω σε έναν άλλο κόσμο, όπου θα εμφανιστώ ενώπιον του Βασιλιά του Ουρανού”.
Με αυτά τα λόγια του αιδεσιμότατου, η γυναίκα αυτή έκλαψε πικρά. Στη συνέχεια, λαμβάνοντας τις εικόνες και να λάβει μια ευλογία από τον Άγιο Στέφαν, τυλιγμένο τις εικόνες σε μια πετσέτα και πήγε στο σπίτι της, πένθος για το διαχωρισμό από το μεγάλο πατέρα και δάσκαλό της. Ο μοναχός πέρασε τον υπόλοιπο χρόνο μέχρι την ημέρα του θανάτου του, μαζί με τους συναδέλφους του, στο τραγούδι των ιερών ψαλμών, δοξάζοντας τον Κύριο Θεό.
Όταν έφτασε η τρίτη ημέρα, ο βασιλιάς με την τρίτη σύζυγό του, το όνομα της Ευδοξίας, άρχισε να γιορτάζει μια παγανιστική γιορτή που ονομάζεται βρωμαλία 7802 . για τον κακό αιρετικό, επειδή πολλές από τις φρικιαστικές του Θεότητες θηριές, δεν άφησαν ειδωλολατρικές γιορτές. Κατά τη διάρκεια αυτών των διακοπών, μερικοί από τους κακούς αιρετικούς κατηγόρησαν τον ευλογημένο Στέφανο βασιλιά να μετατρέψει το μπουντρούμι σε μοναστήρι και να δελεάσει πολλούς που ήρθαν σε αυτόν με τις ομιλίες του, μαγεύοντας τους με ειδωλολατρία. Θυμωμένος, ο βασιλιάς έστειλε αμέσως έναν κερδοσκόπο να πάρει τον Stephen έξω από την πόλη και να τον εκτελέσει με ένα σπαθί. Όμως, όταν ο Στίβεν οδηγήθηκε από την περικοπή, ο βασιλιάς άρχισε να λυπάται που καταδίκασε τον ευλογημένο σε μια τόσο γρήγορη εκτέλεση.
– Τι θα μπορούσε να είναι πιο επιθυμητό για τον Στέφαν, αν όχι να τερματίσει τη ζωή του το συντομότερο δυνατό περικόπτοντας με ένα σπαθί; Είπε, και θέλοντας να σκοτώσει τον αυθεντία με έναν άγριο θάνατο, τον διέταξε να επιστρέψει στη φυλακή. Ο ίδιος ο ίδιος κανόνισε μια μεγάλη γιορτή εκείνη την ημέρα για τους ευγενείς και τους ομοϊδεάτες του ανθρώπους και γέμισαν και διασκέδασαν, όταν έπαιζαν μουσικά όργανα και με το δυνατό ήχο των σαλπίγγων. Στη μέση της γιορτής, ο βασιλιάς θυμήθηκε τον ευλογημένο Στεφάνου και είπε στους δύο νέους άνδρες που ήταν μαζί του, οι οποίοι ήταν όμορφοι στο πρόσωπο, που διακρίνονταν από το θάρρος τους, και ήταν οι αδερφοί του ενός γονέα.
“Πηγαίνετε στο μπουντρούμι του λαού και πείτε στο Στήπεν από το Όρος του Auxentius τα ακόλουθα.” Ο βασιλιάς λέει: Βλέπετε τι νοιάζεται για εσάς; Σας έφερε πίσω από τις πύλες των θνητών και σας έδωσε ζωή. Λοιπόν, πόσο καιρό δεν θα υπακούσετε στη βασιλική βούληση; Πες του όλα αυτά. Ξέρω ότι δεν θα υποταχθεί σε μένα, αλλά θα αρχίσει να με βλάπτει ακόμα περισσότερο – και τότε θα τον καταλάβετε και τον νικήσετε τόσο σκληρά όσο μπορείτε μέχρι να τον σκοτώσετε μέχρι θανάτου.
Αφού άκουσε τη διαταγή του βασιλιά, οι νέοι πήγαν στη φυλακή. αλλά όταν είδαν το πρόσωπο του Στεφάνου σαν ένα μάτι αγγέλου, ντρεπόταν από την αγιότητα του και, πέφτοντας στα πόδια του ευλογημένου, τον ρώτησε για ευλογίες και προσευχές. Στη συνέχεια, επιστρέφοντας στον βασιλιά, του είπαν:
– Βρήκαμε τον αντάρτικο έναν επαναστατικό και γι ‘αυτό τον χτύπησαν χωρίς έλεος και τον άφησαν μόλις ζωντανό. δεν νομίζουμε ότι θα μπορούσε να ζήσει μέχρι το πρωί – τον χτύπησαν τόσο σκληρά.
Ακούγοντας αυτό, ο βασιλιάς ήταν παρηγορημένος και ευτυχώς συνέχισε να γιορτάζει με τους ομοϊδεάτες του ανθρώπους.
Εν τω μεταξύ, ο μοναχός Στέφανος στάθηκε όλη τη νύχτα στην προσευχή, ετοιμάζοντας για το θάνατο. Όταν το πρωινό αστέρι σηκώθηκε, κάλεσε όλους τους πατέρες που είχαν φυλακιστεί μαζί του και τους απευθύνθηκε με αυτή την ομιλία:
– Η τελευταία επιθυμία του κόσμου και το τελευταίο φιλί που σας δίνω σε εσάς, πατέρες και αδελφούς: η ώρα του θανάτου μου έχει ήδη έρθει και μου στέκεται μάρτυρας. Παραμείνετε στην Ορθοδοξία στο τέλος και είστε σταθεροί.
Ακούγοντας τέτοιες λέξεις, οι πατέρες των αιδεσιμόνων φώναζαν πικρά, πλένοντας τα πρόσωπά τους με ζεστά δάκρυα. Ο Άγιος Στέφανος άρχισε να συνδυάζει ρούχα με τον εαυτό του. Στη συνέχεια, οι άλλοι πατέρες του αναίρεσαν:
“Θα είναι καλύτερα, πατέρα, αν συναντήσετε τον θάνατο στην ιερή μοναστική σας φορεσιά”.
Αλλά ο εμπνευσμένος Στέφανος απάντησε:
– Είναι κατάλληλος για έναν παλαιστή να πάει γυμνός. Επιπλέον, τι είναι καλό αν η μοναστική τάξη καταπατηθεί από τους ανθρώπους των αδικητών.
Τούτου λεχθέντος, ο ευλογημένος τράβηξε όλα τα ρούχα του και κάθισε μόνο με ένα δερμάτινο μανδύα και κάθισε μαζί με τους αγίους πατέρες, αναμένοντας την ώρα του θανάτου του.
Την ίδια νύχτα, όταν ο βασιλιάς, μετά την γιορτή, ξαπλώνει στο κρεβάτι του, ο δαίμονας, ο οποίος ήταν πάντα μαζί του, του ανακοίνωσε ότι οι αγγελιοφόροι του δεν έκαναν καμία βλάβη στον Στεφάνιο, αλλά μόνο τον υποκλίνονταν και έλαβαν την ευλογία του. Τότε ο βασιλιάς, που ανέβαινε από τον ύπνο του, βγήκε από τα εσωτερικά δωμάτια του παλατιού του και, σαν λυγαριά, άρχισε να αναφωνεί:
“Οχι κόπο, μεγάλη ταπεινοφροσύνη, δεν έχω βοηθό, ούτε πιστό υπηρέτη.” Ο καθένας δεν με βάζει σε τίποτα και δεν ξέρω τι να κάνω με ανθρώπους ανάξους και μνήμες γι ‘αυτούς (όπως συνήθως ονόμαζαν μοναχοί).
Ακούγοντας τις κραυγές του βασιλιά, όλοι εκείνοι που βρίσκονταν στο βασιλικό παλάτι ήταν ντροπιασμένοι, άρχισαν να ανησυχούν και έτρεξαν βιαστικά σε αυτόν. Κοιτάζοντας στους δρομείς, ο βασιλιάς είπε:
– Πού πηγαίνετε και ποιον ψάχνετε;
Είπαν ταπεινά:
«Έχουμε έρθει σε σας, τον καλό κύριο και τον βασιλιά μας».
Τότε ο βασιλιάς αναφώνησε με δυνατή φωνή:
«Δεν είμαι κύριος και όχι βασιλιάς σου». Έχετε έναν άλλο βασιλιά, έναν άλλο κύριο, στα πόδια του οποίου πέφτετε, του οποίου οι προσευχές και οι ευλογίες σας ρωτάτε. Και δεν υπάρχει κανείς που να με ακούει και να με εξυπηρετεί πιστά, για να καταστρέψω τον εχθρό μου και για να παρηγορήσει το πνεύμα μου.
Εκείνοι γύρω από τα Kopronim άρχισαν να ρωτούν ποιος ήταν αυτός ο εχθρός του, ο οποίος είχε σεβαστεί περισσότερο από τον ίδιο τον βασιλιά. Τότε ο Κοπρόνιμ απάντησε:
“Δεν είμαι βασιλιάς, αλλά ο Στέφαν από το όρος Auxentius.”
Μόλις έδωσε τέτοια λόγια, αμέσως όλοι με ισχυρή κραυγή έσπευσαν γρήγορα στο μπουντρούμι του λαού και, γυρίζοντας στον φρουρό, αναφώνησαν:
– Δώσε μας τον Stefan Avksentianin.
Αλλά ο ίδιος ο Rev Steppe ήρθε σε τους από το μπουντρούμι με ένα χαρούμενο πρόσωπο, με μια χαρούμενη ψυχή.
“Εγώ είμαι αυτός που αναζητάτε”, είπε στους δρομείς. Τότε κατέλαβαν τον άγιο, σαν λύκος ένα πρόβατο, τον έριξαν στο έδαφος και, σπάζοντας όλα τα δεσμά του πάνω του, τον έσυραν ανελέητα στην πλατεία, σπάζοντας τα πόδια του και χτυπώντας με ραβδιά. Όταν ο ευλογημένος βγήκε από τις πύλες του μπουντρούμι και ήταν ενάντια στην εκκλησία του ιερού μεγάλου μάρτυρα Θεόδωρου, στη συνέχεια στήριξε τα χέρια του στο έδαφος, σήκωσε το κεφάλι του όσο καλύτερα μπορούσε και έκανε την τελευταία λατρεία του ιερού μαρτύρου ενώπιον της εκκλησίας του, εκτελώντας έτσι, ανάμεσα στις σκληρές ταλαιπωρίες, . Βλέποντας αυτό, ένας από τους αιματοβαμτούς που προσελκύει έναν άγιο, ονομάστηκε Φιλομμάτιος, άρπαξε ένα μεγάλο κομμάτι ξύλου και, χτυπώντας τον σκληρά στο κεφάλι του αγίου, το έσπασαν. Και αμέσως ο ιερέας έδωσε το πνεύμα του στα χέρια του Θεού. Και ένας δαίμονας επιτέθηκε ξαφνικά στον δολοφόνο του στον ίδιο τόπο, έτσι ώστε ο πονηρός άνθρωπος, φωνάζοντας με μια φοβερή φωνή, έπεσε στο έδαφος και ουρλιάζοντας τρομερά, σπρώχνοντας ολόκληρο το σώμα του και λειοποιώντας τα δόντια του και ρέοντας αφρός από τα χείλη του. Και αυτός, καταραμένος, μέχρι τότε ήταν ένας βασανισμένος δαίμονας, μέχρις ότου ανάμεσα στο βαρύ μαρτύριο έριξε την ψυχή του.
Παρ ‘όλα αυτά, η συνάθροιση των εξαγριωμένων αιματοβατών, οι οποίες προσέλκυσαν τον Stephen, δεν σταμάτησε να χλεύει το σώμα του και έδειξε τη βάρβαρη φλερτάρα του πάνω από τους νεκρούς, σέρνοντας το σώμα του αυθεντία μέσα στους δρόμους και πέτρωμά του με πέτρες. Ξεχωριστά μέλη του αγίου κατά τη διαδρομή ξεσπούσαν από το ιερό σώμα και παρέμειναν ξαπλωμένα στους δρόμους: αυτό ήταν με τα δάχτυλα του αγίου, με τα χέρια του, καθώς και με τα εσωτερικά. Παρεμπιπτόντως, ένας από τους παραβάτες έθεσε μια τεράστια πέτρα με τα δύο χέρια και τους χτύπησε στην κοιλιά του αγίου και αμέσως η κοιλιά του έπεσε και τα εσωτερικά του έπεσαν έξω. έτσι ώστε οι δρόμοι της πόλης να χρωματίζονται με το αίμα ενός αγίου που χύνεται σαν νερό. Και όχι μόνο οι άνδρες, αλλά και οι σύζυγοι, καθώς και τα μικρά παιδιά, εγκαταλείποντας τα σχολεία τους, έριξαν πέτρες στο νεκρό σώμα του αγίου. Για μια τέτοια εντολή ήρθε από τον βασιλιά: εάν κάποιος δεν ρίξει μια πέτρα στον Stephen Avxentianin, είναι αντίπαλος στον βασιλιά και υπόκειται σε εκτέλεση. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ολόκληρο το πλήθος των κακών αιρετικών, από μικρό σε μεγάλο, κτύπησε τους σκοτωμένους. Όταν το σώμα του αγίου τράβηξε τις διαπραγματεύσεις με βόδια, ένας κάτοχος της ταβέρνας, που έψαχνε τα ψάρια εκείνη την εποχή, έχοντας δει το τραβηγμένο σώμα και σκεπτόμενο ότι ο άγιος ήταν ακόμα ζωντανός, άρπαξε το καίγοντας κεφάλι και το έριξε στο κεφάλι του αγίου και ο εγκέφαλος αμέσως ρέει από αυτό.
Μετά την επαναστατική συγκέντρωση, που έκανε διάφορα ψεύτικα του σώματος του αναστημένου, ήρθε ένας ορθόδοξος σύζυγος, ονομάστηκε Θεόδωρος, που ήθελε να μάθει πού θα έμενε το σώμα του αγίου. Βλέποντας το μυαλό του που έληξε από το κεφάλι του, προσποιήθηκε ότι κατέρρευσε, έπεσε στο έδαφος και κρυφά συγκέντρωσε τον εγκέφαλο του σε ένα καθαρό μαντήλι, το έκρυψε στα ρούχα του και πάλι πήγε αφού κοροϊδεύτηκε στο σώμα του αγίου.
Αυτή τη στιγμή, η μεγαλύτερη αδελφή του μοναχού Στεφάνου ήταν ακόμα ζωντανή, που έκοψε τη μοναστική του κατάταξη σε ένα από τα μοναστήρια των βυζαντινών κοριτσιών. Έφεραν το σώμα του αγίου σε αυτό το μοναστήρι, έτσι ώστε η αδελφή του αγίου, σύμφωνα με την αυτοκρατορική εντολή, έριξε μια πέτρα σε αυτόν. Όμως, αφού έμαθε αυτό, αποσύρθηκε από το κελί της και έκρυψε σε ένα φέρετρο. την έψαχναν παντού, αλλά δεν μπορούσαν να την βρουν. Στη συνέχεια, το σώμα του μοναχού Στεφάνου μεταφέρθηκε από εκεί σε ένα μέρος που ονομάζεται νεκροταφείο Πελαγή. Υπήρχε η εκκλησία του ιερού μαρτύρου Πελαγία, που καταστράφηκε από τη φθορά. ο κακός βασιλιάς διέταξε να διασκορπιστεί το ίδιο το ίδρυμά του και στη θέση του να σκάψει μια βαθιά τρύπα στην οποία άρχισαν να ρίχνονται τα πτώματα των άπιστων που σκοτώθηκαν. Τράβηξαν το σώμα του Μοναχού Στεφάνου σε αυτό το λάκκο και το βύθισαν σε αυτό, καταλογίζοντας τους δίκαιους με τους άνομους.
Έτσι, ο Αναστάτης Στέφανος τερμάτισε την επίγεια καριέρα του, την 28η Νοεμβρίου, στο 53ο έτος από τη γέννησή του, 7803
Αυτή η μέρα το πρωί ήταν πολύ καθαρή και ο ήλιος έριξε φωτεινό φως στη γη. την τρίτη ώρα της ημέρας, στην ανατολική πλευρά, όπου βρισκόταν το βουνό Avksentieva, εμφανίστηκε ένα σύννεφο πυρκαγιάς, ο αέρας πάνω από την πόλη σκούραζε αμέσως και η μέρα μετατράπηκε σε νύχτα. Κατόπιν άρχισε μια καταιγίδα, ένα ισχυρό χαλάζι άρχισε να πέφτει, το οποίο έπληξε πολλούς στο θάνατο.
Όμως, όλα αυτά τα ορατά σημάδια της οργής του Θεού, που έπεσαν πάνω στην Κωνσταντινούπολη ως τιμωρία για τους ασεβείς για το μαρτύριο και για να ανακηρύξουν τον σεναρτύρη στο σεμνό του σώμα, δεν φωτίζουν τον κακό βασιλιά. Έτσι, διέταξε τη θανατική ποινή, ως ανυπάκουος στο βασιλικό θέλημα, δύο από τους αδελφούς του, τους οποίους είχε στείλει νωρίτερα για να σκοτώσει τον μοναχό Στεφάνι. Τότε σκότωσε τους άλλους ιερούς πατέρες που βρίσκονταν στη φυλακή μαζί με τον μοναχό Stephen.
Εν τω μεταξύ, ο Θεόδωρος, ο οποίος συνέλεξε τον εξαντλημένο εγκέφαλο του Αγίου Στεφάνου, πήγε στο μοναστήρι του Αγίου Ντι και του είπε για όλα όσα γνώριζε για το θάνατο του Στεφάνου. Ο ηγούμενος, αφού άκουσε με δάκρυα την ιστορία του Θεόδωρου, πρόδωσε τον βασιλιά, ως αιρετικό και αποστάτη, σε μια κατάρα, αλλά ο εγκέφαλος του αγίου πήρε ως πολύτιμο θησαυρό, το έβαλε σε καθαρό πλοίο και έκρυψε τον ιερό πρώτο μάρτυρα Στεφάνου στην εκκλησία. Αλλά αυτό δεν κρύφτηκε από το κακό βασιλιά. Συνέβη έτσι.
Όταν ο ηγούμενος έβαλε τον ειλικρινή εγκέφαλο του Αγίου Στεφάνου σε ένα πλοίο και τον έκρυψε στην εκκλησία, τότε υπήρχε ένας νεαρός άνδρας που έζησε στο μοναστήρι του Αγίου Ντι. Μετά από λίγο καιρό, αυτός ο νεαρός άρχισε να προσεύχεται στον ηγούμενο, ώστε να του δώσει τον βαθμό του διακόνου. Αλλά ο ηγούμενος, χωρίς να τον θεωρεί άξιο αυτής της αξιοπρέπειας, δεν εκπλήρωσε το αίτημά του. Τότε ο νεαρός άνδρας θυμόταν τον ηγούμενο και, πηγαίνοντας στον βασιλιά, του είπε όλα όσα γνώριζε για τον εγκέφαλο του Αγίου Στεφάνου. Ο τσάρος διέταξε αμέσως να φέρει ένα σκάφος στο οποίο τοποθετήθηκε ο ειλικρινής εγκέφαλος του αιδεσιμότατου και να το ανοίξει μπροστά του.
Όταν το σκάφος άνοιξε, αποδείχθηκε τελείως άδειο, γιατί ο εγκέφαλος του Στεφάνου ήταν αόρατα λημένος και κρυμμένος από μια θεϊκή ματιά σε ένα μέρος άγνωστο σε κανέναν μέχρι τώρα. Ο βασιλιάς ήταν θυμωμένος και ο νεαρός, σαν συκοφαντία, στάλθηκε στην εξορία.
Εδώ είναι απαραίτητο να θυμηθούμε την θαυμάσια εκτέλεση του Θεού, η οποία βρήκε εκείνη την κοπέλα η οποία, σαν σκλάβος της ευλογημένης καλόγριας Άννας, της έλεγε ψέματα σε αυτήν και στον ευλογημένο Στεφάνιο, σαν να συγκλίνουν κρυφά το βράδυ, έπεσε σε ανομία αμαρτία. Ήταν παντρεμένος με έναν αξιωματούχο που εισέπραξε φόρους για τον βασιλιά στη Βιθυνία και γέννησε δύο δίδυμα. Μία φορά, όταν ξαπλώνει σε ένα κρεβάτι τη νύχτα με τα παιδιά της, ξαφνικά αναστατώθηκαν και αφού έλαβαν κάποια θαυμάσια δύναμη, άρπαξαν βίαια τις θηλές της μητέρας τους και άρχισαν να τις πιπιλίζουν όχι σαν παιδιά, αλλά σαν μικρά ή μικρά παιδιά, έτσι η δυστυχισμένη γυναίκα δεν θα μπορούσε να τους αποκόψει από το στήθος της. Και τόσο χονδροειδώς βασανίζουν τις θηλές της μητέρας τους, την σκότωσαν. τότε οι ίδιοι, όπως ο απόγονος της ηχιδνής, πέθαναν μαζί της. Μια τέτοια εκτέλεση έπληξε έναν επικριτή ψευδή μάρτυρα. Ο ευλογημένος άγιος μάρτυρας Στεφάνου, όπως αθώος και καθαρός στην καρδιά, βλέπει τον Θεό μέσα στην ίδια την Τριάδα, τον Πατέρα και τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, στους οποίους η δόξα είναι για πάντα. Αμήν.

* * *
7767 Ο διάσημος ναός της Βλαχέρνας βρισκόταν στο Βλαχέρνυ, μια περιοχή της Κωνσταντινούπολης, σχεδόν στην ίδια ακριβώς ακτή της Θάλασσας του Μαρμαρά. Εδώ ήταν η θαυματουργή εικόνα του Πρεσβυτέρου. Η Παναγία και η ρόμπα της, που φυλάσσονται σε μια ειδική κιβωτό, η οποία μεταφέρθηκε στην Νίζανια τον 5ο αιώνα.
7768 Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ζήνωνας βασίλεψε από το 474-491. Μετά από αυτόν, ο Αναστάσιος Α ‘ανέβηκε στο θρόνο, βασιλεύοντας από το 491-518.
7769 Εδώ, βεβαίως, ο αυτοκράτορας Αναστάσιος Β (713-715)
7770 Ο πατριάρχης Χέρμαν Α ‘, κυβερνούσε τη βυζαντινή εκκλησία από το 715-730.
7771 Αυτό ήταν το 715.
7772 Φυσικά, ο Θεοδόσιος Αδρατεινίτης, ο οποίος βασίλευε από το 715-716.
7773 Ο αυτοκράτορας Λέων ΙΙΙ βασιλεύει ο Ισαύριος το 716-741. Ονομάστηκε Ισαυριανός επειδή ήταν από την Isauria, μια επαρχία που βρίσκεται στα νότια της Μικράς Ασίας.
7774 Η φοινικική Λαοδικία βρισκόταν στην ίδια ακτή της Μεσογείου, κάπου νότια της Αντιόχειας της Συρίας.
7775 Η Αραβία είναι μια αρκετά μεγάλη χερσόνησος στη νότια Ασία, ανάμεσα στον Κόκκινο ή τον Εύξεινο Πόντο και τον Περσικό Κόλπο. Ο πληθυσμός της Αραβίας είναι αρχικής καταγωγής και έχει κατά κύριο λόγο νομαδικό τρόπο ζωής. Ταυτόχρονα, η Αραβία χωρίζεται σε πολλές μικρές αρχηγοί, με επικεφαλής τους τους σέικ. Ο Χριστιανισμός εισήλθε στην Αραβία πολύ νωρίς (όπως μπορείτε να συμπεράσετε από την Πράξη 2:11 · Γαλ. 1:17 ) και η παράδοση λέει ότι οι Απόστολοι Βαρθολομαίοι κήρυξαν εκεί τον Χριστιανισμό
7776 Ο τίτλος των πατριώτες ανήκε αρχικά μόνο στα παιδιά των γερουσιαστών, που κλήθηκαν στα λατινικά Raiges. Τότε το όνομα αυτό άρχισε να εφαρμόζεται σε όλα τα πρόσωπα ευγενούς ρωμαϊκής καταγωγής. Αλλά ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος κατέστησε τον τίτλο του πατριάρχη προσωπική αξιοπρέπεια, η οποία απονέμεται από ανώτερους αξιωματούχους, αλλά δεν κληρονόμησε.
7777 Ο Σπαφάριος είναι ένας σκύλος, βασιλικός σωματοφύλακας. Στη συνέχεια, το όνομα spafarius έγινε μόνο ένας τιμητικός τίτλος που δόθηκε σε άτομα του στρατού – με τα οποία τα καθήκοντα προστασίας του βασιλιά δεν συνδυάστηκαν.
7778 Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Αναστασίου κυβερνούσε την Εκκλησία από το 730-753.
7779 Η έκφραση του βδέμου της ερήμωσης λαμβάνεται από το βιβλίο του Δανιήλ 9:27 , βλ. Ματθαίος 24:15 . επισυνάπτεται στον Αναστάσιο για να δείξει την αναξιοπρέπειά του να είναι αναπληρωτής Άγιος Γερμανός.
7780 Το βουνό Avksentyeva βρισκόταν ενάντια στην Κωνσταντινούπολη, στον Κόλπο του Νικολάου.
7781 Ήταν το 756 από τον R. Chr.
7782 Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Β Κοπρόνιμ βασίλεψε από το 741-775.
7783 Φυσικά, ο Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης, ο Κωνσταντίνος Β ‘, ο οποίος κυβέρνησε τη Βυζαντινή Εκκλησία από το 754-766.
7784 Φυσικά, ο Κωνσταντίνος Β. Πορφιρορντίνος, ο οποίος βασιλεύει από το 780-77, η Τσαρίνα Ιρίνα, η μητέρα και η φίλη του Λέων VI, ένθερμος υποστηρικτής του σεβασμού των εικονών, για 10 χρόνια κυβέρνησε την κυβέρνηση του κράτους αντί του γιου της και μετά από αυτόν βασίλεψε το 802.
7785 Ο Άριος, ο Νέστοριος, ο Ευτύχης και ο Διοσκούρος ήταν ηγεσιανοί. Ο Άριος διδάσκει ότι ο Υιός του Θεού είναι ένα δημιουργημένο ον, όχι της ίδιας αξιοπρέπειας με τον Θεό Πατέρα. Ο Νεστορίου διδάσκει ότι ο Ιησούς Χριστός δεν είναι ο αληθινός Θεός, αλλά ένας άνθρωπος που έχει απονεμηθεί η ιδιαίτερη χάρη του Θεού για την αγιότητα της ζωής. Ο Ευτύχης και ο Διοσκούρος ήταν εκπρόσωποι της μονοφυσικής αίρεσης, που δίδαξε για μια θεϊκή φύση στον Ιησού Χριστό, που απορρόφησε την ανθρώπινη φύση σ ‘αυτόν. Ο πρώτος εκφώνησε ο Ευτύχιος, ο αρχιμανδρίτης ενός από τα μοναστήρια της Κωνσταντινούπολης. Ο Διοσκόρος (ο πρώην πατριάρχης Αλεξανδρείας, από το 444-451), ήταν ένθερμος υπερασπιστής αυτής της ιδέας.
7786 Ημερομηνίες – καρποί φοινίκων με εμφάνιση μούρων. το μέγεθος τους είναι ποικίλο: σε μερικούς φοίνικες τα φρούτα είναι μπιζέλια, σε άλλα – περισσότερο από ένα ανθρώπινο κεφάλι. Όταν ωριμάζουν οι καρποί των φοινίκων, είτε χύνεται με το χέρι είτε το δέντρο κουνιέται, έτσι ώστε οι καρποί να πέφτουν στα χαλιά. Οι ημερομηνίες τρώγονται τόσο φρέσκα όσο και ξηρά. Τα σχήματα είναι οι καρποί μιας συκιάς, ενός δέντρου γνωστού από το βιβλίο της Γραφής. Στη φυσική τους μορφή, αυτά τα φρούτα είναι σαν ένα αχλάδι. Migdals – αμύγδαλα, φρούτα αμυγδαλιάς (στα σλαβικά “amygdal”).
7787 Στο έτος 763.
7788 Εδώ έχουμε στο μυαλό μας τα εξής λόγια του προφήτη Ησαΐα ( Ησαΐας 5:20 ): “Αλίμονο σε όσους αποκαλούν κακό καλό και καλό κακό σκοτάδι θεωρούν το φως και το φως όπως το σκοτάδι σκοτεινό και πικρό θεωρείται γλυκό και γλυκό σαν πικρή!
7789 Στίχος για την γιορτή της μεταβίβασης της Θαυματουργής Εικόνας του Χριστού του Σωτήρος.
7790 Οι Σκύθες είναι άγριοι άνθρωποι που ζουν στα βόρεια της Μαύρης Θάλασσας, στα όρια της σημερινής νότιας Ρωσίας και στον κάτω Δούναβη.
7791 Kuvikulariy – αυτοκρατορικός αιχμάλωτος, ως επί το πλείστον ένα από τα πλησιέστερα πρόσωπα στον βασιλιά.
7792 John 19: 9 ; Τετ Ματ. 26:63, 27: 12-14 . Mk. 14:61, 15: 5 . Lx 23: 9 .
7793 Η έκφραση λαμβάνεται από το βιβλίο του προφήτη Ησαΐα, όπου εφαρμόζεται στον Μεσσία ο Αποστολέας ( Ισαωά 53: 7 ).
7794 Η Νέα Προέλευση είναι μια προετοιμασμένη τέχνη, χωρίς την οποία δεν μπορούν να τρυφεθούν στο μοναχισμό. τα άτομα σε αυτή τη θέση είναι γνωστά ως αρχάριοι.
7795 Hippocom – βασιλικοί στάβλοι; μία από τις θέσεις του δικαστηρίου.
7796 Chrysopolis – ένα προάστιο της Κωνσταντινούπολης, στην απέναντι όχθη του Βόσπορου, στη Βιθυνία. τώρα Scutari.
7797 Αυτό ήταν σε μια εποχή που ο Κύριος στάθηκε στην κρίση του Πιλάτου ( Ιωάννης 19:15 ).
7798 Το Prokonnis είναι ένα νησί στη Θάλασσα του Μαρμαρά, τώρα το Μαρμαρά. Χώρες Hellespont – εδάφη που βρίσκονται στη μέση της Θάλασσας του Μαρμαρά, η οποία στην αρχαιότητα ονομαζόταν Hellespont.
7799 Αυτό το μπουντρούμι ήταν στην ίδια την πόλη.
7800 Anfipat – ο επικεφαλής της περιοχής, που περιλάμβανε αρκετές επαρχίες. hegemon – ο επικεφαλής της επαρχίας.
7801 Ο Ιουλιανός ο Αποστάτης είναι ο Ρωμαίος αυτοκράτορας που βασιλεύει από το 361 έως το 368. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Χριστιανισμό, απέρριψε τον Χριστό και έγινε ένας ζήλος παγανιστής.
7802 Η Brumalia ή brumalia είναι ένα πανηγυρικό φεστιβάλ που έλαβε χώρα την ημέρα του χειμερινού ηλιοστασίου (στη λατινική bruma). Αυτό το φεστιβάλ ξεκίνησε στην αρχαία Ρώμη με μια θυσία μπροστά στο ναό του Κρόνου (ο ρωμαϊκός θεός της γεωργίας και των καλλιεργειών), ο οποίος ονομάστηκε επίσης Saturnalia, στη συνέχεια διοργανώθηκε μια γιορτή στην οποία συμμετείχαν γερουσιαστές και όλοι οι αξιωματούχοι.
7803 Ήταν στα 768 από την R.H.

 

 

 

Ο Άγιος Μάρτυς Ειρήναρχος και οι Επτά Άγιες Γυναίκες

Мученик Иринарх
Ο Μάρτυς Ειρήναρχος

 

Мученик Иринарх
Ο Μάρτυς Ειρήναρχος

Eις τον Eιρήναρχον.
Τὸν Εἰρήναχον ἡ φονεύτρια σπάθη
Σῷ Σῶτερ εἰρήναρχε συντάττει μέρει.

Eις τας επτά Γυναίκας.
Ἔδειξε νεκρὰς ἐν Σεβαστείᾳ πόλει
Γυναῖκας ἑπτὰ πανσεβάστους τὸ ξίφος.

 

Βιογραφία

Ο Άγιος Ειρήναρχος έζησε την εποχή του βασιλιά Διοκλητιανού και καταγόταν από την Σεβάστεια. Γεννήθηκε σε οικογένεια ειδωλολατρών και είχε μάθει να αισθάνεται μάλλον απέχθεια προς τους χριστιανούς. Υπηρετούσε τους βασανιστές των χριστιανών στους διωγμούς των. Όμως η συχνή προσέγγιση που είχε με τους μάρτυρες του Χριστού, φώτισε σταδιακά τον Ειρήναρχο. Έβλεπε τους ηρωικούς μάρτυρες πράους αλλά ταυτόχρονα δυνατούς και ακλόνητους εις την πίστη τους τις γυναίκες να υπομένουν τα φρικτά βασανιστήρια με καρτερικότητα και αυταπάρνηση και τους θαύμαζε για το μεγαλείο τους.

Η βαθμιαία αυτή μεταβολή στην ψυχή του Ειρηνάρχου κατέληξε στην ομολογία του στο Χριστό, την ώρα που επτά χριστιανές γυναίκες υπέμεναν καρτερικότατα για την πίστη τους, όλες τις τιμωρίες και τα μαρτύρια.

Η ομολογία αυτή του στοίχισε το θάνατο, τον οποίο βρήκε δια αποκεφαλισμού και τον οποίο υπέστη με πλήρη αγαλλίαση το 303 μ.Χ.

.. Миниатюра 985 г.
Минология Василия II. Константинополь.
Ватиканская библиотека. Рим.
Ο Άγιος Μάρτυς Ειρήναρχος.
Μικρογραφία (Μινιατούρα) τού έτους 985 μ.Χ.
στό Μηνολόγιο τοῦ Βασίλειος Β ‘. 985 μ.Χ. Κωνσταντινούπολη.
Τώρα εὑρίσκεται στήν Βιβλιοθήκη τοῦ Βατικανοῦ. Ρώμη

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Εἰρήνης τὸν πρύτανιν, ὁμολογήσας πιστῶς, τῆς πλάνης τὸν τάραχον, κατέλιπες νουνεχῶς, θεόφρον Εἰρήναρχε, ὅθεν δι’ ὕδατος τέ, καὶ πυρὸς ὡς διῆλθες, ἔβης τροπαιοφόρος, πρὸς οὐράνιον λῆξιν, εἰρήνην καὶ σωτηρίαν, πάσιν αἰτούμενος.

Минея – Ноябрь (фрагмент). Икона. Русь. Начало XVII в. Церковно-Археологический Кабинет Московской Духовной Академии.
Μηναῖο – Νοέμβριος (τεμάχιο). Εἰκονίδιο στίς ἀρχές τοῦ 17ου αἰώνα μ.Χ. στήνἘκκλησία καί τό Αρχαιολογικό Μουσεῖο τῆς Θεολογικῆς Ἀκαδημίας τῆς Μόσχας

Κάθισμα
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς.
Γῆ καὶ ὑγρὰ τοὺς καρτερούς σου ἀγῶνας, κατεμερίσθη Ἀθλητὰ γενναιόφρον, δι’ ὧν τῆς πλάνης ἔλυσας τὸ φρύαγμα, καὶ τὴν ὑπερκόσμιον, μετὰ πάντων Μαρτύρων, δόξαν αἰωνίζουσαν, ἐκληρώσω παμμάκαρ. Ἀλλ’ ὑπὲρ πάντων πρέσβευε Χριστῷ, τῶν σὲ τιμώντων, τρισμάκαρ Εἰρήναρχε.